RANO werpcursus 2011 impressies van een deelnemerAndere artikelen
 
RANO werpcursus 2011, een impressie
 
Het begin
Ik ben begonnen met vliegvissen toen ik 13 jaar was. Dat is alweer 34 jaar geleden. Ik heb alles in het begin zelf moeten leren. Mijn eerste hengel kwam van mijn broer die een glasfiber vliegenhengel had met een plastic doos met vliegen ( waarvan de meeste zoals ik nu weet geschikt waren voor forel). Ik had nog nooit een vliegenhengel gezien laat staan ermee geworpen. Na 34 jaar kan ik me nog heel goed de eerste pogingen met deze vliegenhengel herinneren. De omgeving van Harderwijk waarin ik woon is prachtig voor vliegvissen. Vooral de polders met de smalle poldersloten en mooie ruisvoorns leken mij een mooie plek om de vliegenhengel uit te proberen. Om een lang verhaal kort te houden: Het duurde 3 dagen voordat ik mijn eerste ruisvoorn ving, op een grote palmerachtige vlieg. Het werpen lukte in het begin totaal niet. Ik kreeg de lijn niet weg, Vijf meter was wel maximaal. De vlieg die moest drijven zonk en de vlieg landde dankzij een veel te dikke leader altijd met een harde plons op het water. Toch heeft die eerste vis met de vliegenhengel zoveel voldoening gegeven dat ik tot vandaag nog steeds met vliegvissen bezig ben. Het daadwerkelijke vliegvissen heb ik vooral geleerd uit boekjes en tijdschriften. Als je maar veel vist en oefent dan begin je vanzelf ook wat meer vis te vangen. Op de “oude” Fly Fairs leerde ik ook veel van vliegvissers die het al veel beter konden. Zodoende had ik gedurende deze 34 jaar best het gevoel dat ik redelijk kon vliegvissen. Ik ving redelijk wat vis (zowel in Nederland als in Ierland) en het werpen ging volgens mij ook goed. In die 34 jaar ben ik nooit lid geweest van een vliegvisvereniging. Tot april 2010. Ik had al een paar keer gehoord dat er in Kampen een leuke vliegvisvereniging was, “The Kingfisher”. Een keer met Riny gemaild en die stelde voor een keer op de clubavond vlijblijvend langs te komen. Wat was dat een gezellige en leerzame avond. Ik dacht dat ik wel redelijk kon vliegbinden, werpen en vissen. Maar al snel werd mij duidelijk dat ik nog heeel veel kon leren. Ik ben toen lid geworden, iets wat ik 30 jaar eerder had moeten doen. Je kan er zoveel leren en met gelijkgestemden over vliegvissen praten en mee gaan vissen is prachtig. “The Kingfisher” organiseerde ook regelmatig werpcursussen. Ik had eigenlijk het idee dat ik wel redelijk tot goed kon vliegwerpen. Op die instructie dag ging voor mij wel weer een hele nieuwe wereld open. Ja, ik kon wel een vliegje werpen en ja er kon ook nog heel veel aan verbeterd worden. Ik heb vorig jaar een aantal cursusdagen bijgewoond en vond deze heel leerzaam en leuk.
In het voorjaar 2011 stond er een stukje van de RANO werpcursus in het VNV blad. Ik twijfelde in eerst instantie of dit wel iets voor mij was. Ik heb toen navraag gedaan bij een aantal leden van “The Kingfisher” die of de cursus al gevolgd hadden of instructie gaven op de RANO trainingsdagen en zij maakten mij zo enthousiast dat ik me besloot op te geven. Bovendien gaf Lammert, met wie ik regelmatig naar de clubavonden ging zich ook op voor de cursus. Achteraf is dit wel heel belangrijk geweest in het goed kunnen volgen van de cursus.
De thuisbasis voor de werpcursus RANO was het clubhuis van “The Kingfisher” in Kampen. Op zes zondagen werd vanuit het clubhuis om 10.00 uur gestart met de uitleg van wat we die dag gingen doen. Daarna gingen we naar het oefenveld op het industrieterrein of naar de IJssel voor de waterworpen. Tussen de middag werd een heerlijke lunch verzorgd door Johanna en Riny. Daarna volgde de tweede sessie tot ongeveer 16.30 uur. In totaal hadden zich 21 vliegvissers opgegeven. 

De eerste dag, 10 april 2011:
Nadat we eerst aan elkaar voorgesteld werden gaf Ferdy uitleg over de opzet van de RANO werpcursus nieuwe stijl. Doel was niet alleen het behalen van het werpcertificaat maar vooral het verbeteren van de werptechniek. Dit betekende wel dat aan het eind van de cursus alleen degene examen mochten doen die een redelijke kans van slagen hadden.
Na deze uitleg verzamelden we ons op het werpveld. Het was een prachtige rustige zonnige lentedag. We waren ingedeeld in vier groepen van vijf of zes deelnemers. Per groep 1 instructeur. We kregen uitleg over de basisworp. Ik dacht dat we deze basisworp wel redelijk goed beheersten. Niets was minder waar. Ik beheerste deze basis worp niet goed. Dit was wel een eye opener voor mij. Want als ik al niet de basisworp goed beheers hoe zal het dan gaan met de rest van de worpen. Uitleg werd gegeven van het goed opnemen van de lijn, een goede stop, timing, rechte pad en Sexy Loops. Ik had hier wel eens over gelezen maar wist eigenlijk niet precies wat er mee bedoeld werd. Hierna kregen we een voortreffelijke lunch.
Na de lunch werd het leren van de dubbele strip geoefend en daarbij het controleren en werpen van goede loops. De dubbele strip kan ik wel een beetje maar wat bleek veel te gehaast en met teveel kracht.
Toen ik van deze eerste dag thuis kwam was het mij wel duidelijk. Ik kon nog heel veel leren op het gebied van vliegwerpen. Ook al dacht ik dat ik na 34 jaar redelijk kon werpen. De werkelijkheid was dat ik misschien op 20% zat van wat werkelijk mogelijk was.
Na deze eerste dag was ik verkocht. Tijdens de eerste dag was ook duidelijk aangegeven dat het volgen van alleen de instructiedagen niet voldoende was. Er moest ook veel worden geoefend. Dit heb ik van het begin af aan opgepakt. Ik heb het voordeel dat ik in een klein dorpje woon en dat mijn schoonvader veel grasland heeft. De maandag avond stond ik al in het weiland te oefenen op wat ik die zondag geleerd had. Ik stond nog geen kwartiertje te oefenen of de eerste boer kwam langs en vroeg wat ik nu toch wel aan het doen was. Er zit hier toch helemaal geen vis mien jong. Ik heb nog geprobeerd wat uit te leggen maar dat had toch geen zin. Men vond het vreemd, vliegvissen in een weiland en dat is het ook. Die eerste avond zijn er wel drie man langs geweest om te vragen wat ik aan het doen was. Ik merkte tijdens dit oefenen dat ik het oefenen leuk vond en dat ik me bewust was van de vele fouten die ik maakte. Dit was en is de start geweest in een zoektocht naar het zo goed mogelijk kunnen uitvoeren van diverse worpen. Ik ben op diverse websites gaan zoeken naar informatie over de verschillende worpen. Op het prikbord van de startpagina van vliegvissen en op vliegvisser.nl. Hierop was wel iets te vinden maar ook weer niet heel veel. Al snel ben ik terecht gekomen op SEXYLOOPS.com. Dit is een waanzinnige site voor degene die zich willen verbeteren op het gebied van werpen. Alles op onder andere het gebied van werpen is hier te vinden. Van beginners tot experts. Via deze site is voor mij een wereld open gegaan waarvan ik het bestaan niet wist. Alle worpen, fouten, materialen , en voorbeelden worden hier besproken. Je kan het zo gek niet bedenken. Door veel op het forum te lezen over het werpen ging je de onderdelen die belangrijk zijn ook beter begrijpen.
Daarnaast heb ik ook veel films over casten versleten. De belangrijkste waren: Werpen van de vlieg (VNV), Cast that catch fish, Dynamics of flycasting (Joan Wulff) en Lefty Kreh. Deze films zijn belangrijk geweest omdat je de worpen keer op keer kon herhalen en zodoende kon achterhalen welk onderdeel van de worp ik nog niet beheerste.
Het leerlingvolgsysteem, wat de organisatie dit jaar voor het eerst gebruikt, was voor mij ook belangrijk voor het beter leren van de worpen. Iedere keer na de instructiedag werd door de instructeur ingevuld wat er tijdens het oefenen goed en fout ging en waaraan gewerkt kon worden. Deze informatie werd je digitaal toegestuurd. Zodoende kreeg je gedurende de cursus handreikingen op maat waaraan je kon werken. Daarnaast stimuleerde deze positieve info ook om veel te gaan trainen. 

De tweede dag, 15 mei 2011:
Was het de eerste dag prachtig weer, de tweede dag was het “pokke” weer. Een harde wind gecombineerd met regen maakte het werpen een stuk moeilijker. Maar dat komt natuurlijk ook voor bij het echte vissen. Na eerst een theoretische uitleg over werpfouten te hebben gekregen en een herhaling van wat we hebben gehad op dag 1 gingen we naar de IJssel voor de waterworpen. De rolworp, bow cast, reachcast en parachut worp werden eerst uitgelegd en daarna geoefend. Met de harde wind en regen was dit een hele opgave. Met genoeg nieuwe uitdagingen gingen we weer huiswaarts. Ons werd weer op het hart gedrukt veel te gaan oefenen.
Nu hadden we de basis voor de cursus gehad, de normale en water worpen. Wat moesten we nog veel leren. Worp voor worp maar aanpakken anders is het te veel. Bij de Blokker drie glitterhoepels gekocht voor het oefenen op precisie en bij de Gamma een meetlint van 30m. Oefende ik na de eerste sessie twee keer per week. Na de tweede sessie werd dit steeds meer. Na af en toe samen met Lammert in het weiland te oefenen en nog een paar keer extra instructie uren met Ton (zeer leerzaam, inspirerend en leuk) te volgen zorgde ervoor dat ik wel steeds iets vooruit ging. Lammert met wie ik de cursus samen deed onderschatte, zoals hij later zelf zei, de behoefte om te oefenen en was vooral bezig om alle adviezen verkregen van de diverse instructeurs te verwerken. 

De derde dag, 26 juni 2011
Tijdens de tweede dag is ook een inventarisatie gedaan wie van de 21 deelnemers een redelijke kans maken (nog wel met veel oefenen) om het examen te kunnen halen en voor wie dit waarschijnlijk te moeilijk wordt. Deze indeling was nog niet definitief maar gaf wel aan of je op de goede weg was. Na de vierde sessie zou de indeling definitief worden. Aan de hand van deze voorlopige indeling werden de groepen weer ingedeeld. Ik mocht me gaan voorbereiden op het proefexamen. Dit proefexamen was dit jaar ook nieuw en was ingesteld om de kosten voor de deelnemers te drukken en om ervoor te zorgen dat je een kans had het uiteindelijke examen ook te halen.
Het weer was niet zo denderend. Omdat de basisvaardigheden nu wel langzamerhand op een redelijk nivo lagen kon er gewerkt worden aan een aantal specifieke worpen; afstand worp op 23m en de precisie worden op 6, 10 en 14m. Deze afstand en precisie worpen vallen met wind niet mee. Daarnaast werd er individueel getraind op onderdelen die nog niet beheerst werden. Langzamerhand werden we ons wel bewust dat het goed kunnen uitvoeren van 18 worpen nog niet zo eenvoudig was en dat veel training, reflectie en herhaling nodig zijn om op examen nivo te kunnen komen. Om extra te kunnen trainen en uitleg te krijgen kregen we de mogelijkheid om deel te nemen aan de EFFA ledendag met workshops op 3 juli op “Flevo on Ice”. Dit was een leuke en leerzame dag met voor mij uitleg over afstand werpen en een extra sessie waarin werd ingegaan op een aantal worpen. 

De vierde dag:
De vierde dag was vooral een herhalingsdag. 's Morgens vooral op het veld alle worpen weer geoefend en 's Middags alle waterworpen geoefend. Ik krijg langzamerhand het gevoel dat ik de worpen begin te beheersen. Was het eerst dat er aan alle 18 worpen wel wat mankeerde, nu kan ik me gaan concentreren op een aantal specifieke fouten en die er proberen uit te krijgen. Het leerling volg systeem is hierin weer belangrijk. Bij Lammert begint het besef te komen dat alleen de trainingsdagen niet voldoende zijn en dat hij meer moet gaan oefenen. Hij begint mij zelfs te bellen om te oefenen bij het RSG veld. We krijgen de precieze indeling van de 18 worpen van het proefexamen toegestuurd met een beschrijving daarbij wat er precies van de worp wordt verwacht. 

De vijfde dag, Proefexamen, 11 september 2011
Het doel van het proefexamen is om te kijken hoever de deelnemers zijn met het beheersen van de 18 worpen en in te schatten wat de kans is om het echte examen te kunnen halen. Als die kans te klein is dan wordt er geen examen afgenomen en hoef je hiervoor ook niet te betalen. Het proefexamen wordt afgenomen op dezelfde wijze als het examen en geeft dus een goede voorbereiding op het eigenlijke examen. In totaal gaan drie groepen van 5 deelnemers het proefexamen doen. De groep die niet examen gaat doen krijgt een volledige trainingsdag. Slechter weer hadden we ons niet kunnen wensen voor dit proefexamen. Een snoeiharde wind gecombineerd met af en toe regen maakt het niet gemakkelijk. Voordat het proefexamen begint wordt het materiaal gecontroleerd. Maximaal #6 , 9 ft hengel. Voor lijn maximaal #6 advies WF. Getrokken leader, 9ft, 0 of 1x. Stukje wol of egg yarn als vlieg. Na deze controle wordt het proefexamen op dezelfde wijze afgenomen als het echte examen. Het onder spanning goed kunnen uitvoeren van de worpen is toch een stuk moeilijker dan tijdens de ongedwongen trainingssessies. Niet alles hoeft op dit moment perfect te zijn maar van de 18 worpen moet toch wel 80% goed zijn . Na het proefexamen heb ik het gevoel dat ik de worpen redelijk goed heb gedaan. Dit wordt bevestigd door de instructeurs. Van de 15 deelnemers mogen er uiteindelijk 10 examen doen. Lammert en ik horen gelukkig bij deze 10.
Lammert heeft aangegeven dat wanneer hij een positief advies voor het examen krijgt hij er volop tegen aangaat om het examen dan ook te halen. Was ik eerst de aanjager om te gaan trainen nu is het Lammert. Vanaf het proefexamen is hij bijna iedere avond aan het trainen. Voor mij ook een stimulans om tot aan het examen fanatiek te blijven. Met z’n tweeën blijven oefenen tot de worpen een automatisme worden. Eerst ben je je onbewust van de fouten die je maakt bij de worpen. Dan wordt je bewust van de fouten en probeer je deze te corrigeren. Daarna doe je onbewust de worp goed. Tenslotte moet je je spieren zolang trainen dat ze bijna geen fouten kunnen maken. Dit krijg je alleen voor elkaar als je heel veel uren maakt. Deze vele uren hebben we samen de laatste maand voor het examen gemaakt.

Het Examen, 2 oktober 2011

Het is al een week prachtig weer, 23 tot 26 graden, zonnig en weinig wind. Heel wat anders dan tijdens de trainingssessies. Voor de examen dag geven ze in de morgen een beetje mist en daarna zonnig weer, 24 graden en weinig wind. Ook weer wennen.
Zaterdagavond beginnen de kriebels dan toch wel te komen. Tegen jezelf zeg je iedere keer waar maak je je toch druk om het is maar een werpcursus examen. En zoals Ferdy zei: “ Het is geen rijbewijs examen. Als je die niet haalt mag je niet autorijden. Als je de werpcursus niet haalt kan je gewoon gaan vliegvissen en heb je een fijne ervaring opgedaan en veel geleerd”. Maar toch, de kriebels blijven. Ik ga toch nog een keer oefenen in het weiland. Alles gaat goed tot de laatste afstandsworp. Ik werp vlak langs het prikkeldraad en de achterworp blijft met een knal in het prikkeldraad zitten. Polyleader kapot. Wat nu? Ik vind gelukkig nog eenzelfde gebruikte polyleader en ga daar nog even mee oefenen om een goed gevoel te krijgen. Thuisgekomen maak ik de vliegenlijn nog voor de laatste keer schoon met een warm sopje en spoel ik hem af met koud water. Nog een keer met Zipcast (linedressing) behandelen. (Deze heb ik apart uit de USA laten komen en werkt prima) De kinderen lachen. Nog even de tippet vervangen en een nieuw pluisje eraan. Het pluisje vervolgens in een druppelvorm bijknippen. Waadpak en schoenen pakken. Alles in de rugzak en klaarleggen in de auto. 's Nachts slaap ik goed. Goed uitgerust, geschoren en een beetje gespannen haal ik Lammert om 9.15 uur op. Hij heeft er ook zin in. We hebben genoeg geoefend en zijn er klaar voor. Lammert heeft nog wel zijn twijfels en vindt het jammer dat er geen wind staat. Gemakkelijker voor de 23 m geeft hij aan. Ik zeg voor de precisie worpen is het windstille weer juist weer perfect. We zullen wel zien. Buiten is het nog mistig en besluiten daarom via de snelweg naar Kampen te gaan. Na een aantal omleidingen komen we op tijd bij The Kingfisher aan. Buiten staan al een aantal kandidaten zenuwachtig te roken. Allemaal zijn we wat gespannen. We worden ingedeeld in dezelfde twee groepen van vijf man als het proefexamen. Wel fijn want tijdens het proefexamen hebben we al een band opgebouwd. Bij onze groep komt nog een deelnemer uit Lelystad. Onze groep begint met de waterworp, rolworp op 14m gestrekt in een hoepel van 1 m. Nadat we ons waadpak hebben aangetrokken gaan we naar de vijver waar op 14 m de hoepel in het water ligt. Van de vijf deelnemers moet ik beginnen. Dat maakt het toch wel extra spannend. Bij iedere worp als eerste moeten beginnen en dus niet kunnen kijken wat anderen doen. Aan de andere kant ben je er ook iedere keer als eerste van af en de worpen ken je goed. We mogen eerst de lijn op lengte maken en een proefworp doen. Hierna heb je drie pogingen om de worp goed uit te voeren. Gelukkig gaat de rolworp direct goed en valt het pluisje in de hoepel op 14m. Dat geeft een stuk minder spanning. Lammert gooit bij de derde poging het pluisje gelukkig precies op de rand van de hoepel. Je mag van de 18 worpen één worp fout doen voor een herexamen op die worp. Zijn er twee worpen duidelijk fout dan haal je het examen niet. Bij twijfel beslissen de examinatoren. Hierna volgen de truc worpen. Die heb ik veel geoefend en lukken allemaal goed. Sommige andere deelnemers hebben bij deze worpen toch nog wel problemen. Dan gaan we naar de precisieworpen. Op 6, 10 en 14 meter in een hoepel van 1m gooien over beide schouders. Bij het proefexamen had ik moeite bij de 14 m maar toen waaide het hard. Nu was het windstil en ging het allemaal in een keer raak. Wel moest ik nog mijn pluisje vervangen omdat deze los was gegaan. Allemaal extra stress. Lammert kreeg het weer voor elkaar om bij de derde poging op 14 m te slagen. Hoe zo presteren onder druk! Tijd voor de lunch. Tijdens de lunch hoorde je al wel dat er bij een paar deelnemers één of twee worpen niet helemaal goed waren gegaan. Vervelend, want je leeft met iedereen mee. Na heerlijke broodjes, een broodje hamburger, koffie, thee en melk was het tijd om op te gaan voor de laatste vijf worpen waaronder de 23m worp. Ze hadden ons al gewaarschuwd dat 23 m met wind gemakkelijker was dan 23 m zonder wind. Tijdens het oefenen thuis was het ’s avonds vaak windstil en lukte de 23 m worp vaak gemakkelijk. Tijdens het proefexamen met veel rugwind ging het maar net goed. Dat was een combinatie van harde wind, timing en spanning. Ik mocht weer beginnen met een proefworp. Deze haalde gemakkelijk de 23 m. De werkelijke worp was ook meteen goed. Gelukkig dit had ik gehad. De andere vier uit mijn groepje haalde de 23 m niet en wisten dat er mogelijk een herexamen zou volgen. Na de laatste worp waarbij we met 12 m lijn de lus moesten verkleinen en vergroten gingen de twee examinatoren in beraad voor het vaststellen van de uitslag. Ik was in een keer geslaagd, twee hadden meer dan twee worpen fout en waren gezakt en Lammert en Casper hadden een herexamen op 23 m. Snel Lammert z’n lijn nog een keer behandeld met Zipcast om hem zo glad mogelijk te krijgen en om zodoende misschien net iets extra lengte te krijgen. Dan beginnen de drie pogingen voor het herexamen. Ik ben voor Lammert nog zenuwachtiger als voor mezelf. Eerste worp net voor de 23 m. Tweede worp ruim voor de 23 m. Derde worp begint heel goed, goede strip, goede stop, lijn goed verlengd. De derde backcast strekt zich prachtig. Zal dit hem dan toch worden? Ik sta bij de 23 m lijn en daar komt het pluisje, 10 cm over de 23 m lijn. Lammert is geslaagd. Weer bij de derde poging. Ongelofelijk hoe hij kan presteren onder druk en hij haalt in ieder geval alles uit de cursus. We zijn zo blij als kleine kinderen en vliegen elkaar in de armen en juichen. Zie je wat zo’n cursus toch kan losmaken. Uiteindelijk zijn van de tien deelnemers aan het examen er vijf geslaagd. Na het opruimen van het examenmateriaal gaan we voor de laatste keer naar het clubhuis van “The Kingfisher”. Hier volgt nog een afscheidswoordje en worden alle deelnemers bedankt voor hun inzet. Eén voor één worden we naar voren geroepen en krijgen we het diploma voor gecertificeerd werper en een badge die hierbij hoort. Iedereen is het er over eens dat het een goede, leerzame en goed opgezette cursus was. Van de meeste niet geslaagden hoorde ik ook alleen maar positieve geluiden en de meesten gaan het volgend jaar weer proberen. Het behalen van deze cursus is de voorwaarde voor het mogen inschrijven op de cursus voor instructeur. Een mooie opstap voor het mogen uitleggen aan anderen wat vliegwerpen is en wat je ermee kan doen. Iets wat Lammert en ik de afgelopen maanden als een prachtige ervaring hebben mogen beleven. Na het maken van de groepsfoto en afscheid van iedereen te hebben genomen zijn we de prachtige stad Kampen in gegaan en hebben nog nagenoten van het behalen van het examen en van deze prachtige cursus onder de warme najaarszon en onder het genot van een koud biertje voor Lammert en een Cola light voor mezelf. 

             Maatjes in een geslaagde missie links Lammert, rechts Warner (toevoeging webmaster)


Tenslotte

Samenvattend: Een goed opgezette cursus met enthousiaste deelnemers en instructeurs waarvan je heel veel kunt leren als je genoeg oefent en er serieus mee aan de gang gaat. Ik heb er samen met Lammert veel plezier aan beleefd en denk dat ik hierdoor uiteindelijk een betere vliegvisser zal worden. Het zal wel afkicken worden nu we niet meer zo vaak gaan oefenen. Daarentegen over hebben we nu weer meer tijd over om te gaan vliegvissen. En daar is het uiteindelijk ook om begonnen…

Warner Veldhuis
 
 


Reageer op bovenstaand item
Naam: verplicht veld
Email: verplicht veld
Website:

Tekst:
BoldItalicUnderlineHyperLinkImageHorizontale lijnPreview    Buttonhulp

NB. De code die je in het plaatje ziet exact overtypen in het naastgelegen invoerveld.

   
 
 
 
Aantal gevonden artikelen: 20 
Artikel Geplaatst op:
Thema avond 12 november 07/11/2014
2 nieuwe werpcertificaathouders op examen 26/03/2014
Geslaagde Thema avond op 6 mei 07/05/2014
agenda mei 2014 08/05/2014
Twee nieuwe EFFA instructeurs in RANO gebied. 24/06/2014
Geslaagde thema avond 2013 24/11/2013
Thema avond 2013: Vissen in IJsland 18/10/2013
Werpcertificaat examen 2013 01/10/2013
VNV werpcertificaat proefexamen 17/09/2013
Agenda najaarsvergadering 2013 17/09/2013
RANO 2 EFFA instructeurs rijker 27/06/2013
RANO actief op jeugddag midden Nederland 27/06/2013
Eerste cursusdag werpcertificaat opleiding RANO 22/04/2013
RANO instructeurs bereiden zich voor. 18/03/2013
Thema avond maart 2013 15/03/2013
RANO jaarverslag 2012 15/01/2013
Agenda 2013 05/10/2012
Geslaagde thema avond 14 nov. 2012 Czech Nimphen 05/10/2012
RANO levert 5 geslaagden werpcertificaat 05/10/2011
RANO werpcursus 2011 impressies van een deelnemer 05/10/2011