Een middag die je nooit meer vergeet
(door John P, 1991)

 Tijdens een kortstondig verblijf op het eiland Man kregen wij het aanbod de hengel van onze vriend te vissen. Dit hield in dat we op een vastgestelde middag om de beurt mochten vissen. Het water, een privémeer, direct gelegen achter een schitterend landhuis en gesitueerd in een idyllische omgeving, had het formaat van zo'n kwart Kralingse plas en was voorzien van "wat" forel. De visregels waren simpel; er mocht uitsluitend een droge vlieg worden gebruikt en de tip moest minimaal 5 Lbs bedragen. De forel toonde zich hongerig, getuige de enorme kringen in het water welke je normaliter ziet in een karperput wanneer een karper een hele drijvende boterham naar binnen slurpt. Mijn vismaat (nee, namen noem ik niet) zou beginnen met vissen. Na enige minuten kreeg ik ook toestemming om mijn geluk te beproeven, omdat een van de andere vissers (4 hengels was het maximum) nog niet was aangekomen. De eerste worp leverde meteen al dolle pret! De vlieg werd met behulp van wat tegenwind precies op een plek neergezet die ik duidelijk niet voor ogen had. Gelukkig wel voor de ogen van een vis, die de per ongeluk gepresenteerde vlieg ogenblik­kelijk aanviel, als ware het de hap van het jaar. De strijd barstte los en voor het eerst bemerkte ik waarom de slip van de pas aangeschafte System Two reel zo bekend is. Moeiteloos gaf hij lijn en backing aan de forel mee. Toen de vis de backing er halverwege had uitgerukt zag ik pas kans de snelheid er iets uit te halen, de

vis af te stoppen en hem wat dichter bij het wachtende net te brengen. Zo'n vijftien minuten later, na nog enige malen de slip op de proef gesteld te hebben kon de vis worden geland. Na weging bleek het beestje vijf pond zwaar te zijn. De kleinste vis uit het water, maar mijn grootste tot nu toe. Twintig worpen verder en na een vijftal missers had ik het geluk weer een vis aan de haak te slaan en het ritueel begon opnieuw. Het gevecht duurde zelfs nog langer, maar eindigde met een losschietende haak op het moment dat de vis zo'n tien centimeter voor het net was. Tot mijn verdriet kwam op dat moment de ontbrekende hengelaar en moest ik stoppen. Mijn vriend, nee geen namen, had nog niets gevangen en ik zou moeten wachten tot hij iets ving, alvorens ik weer aan bod zou komen. Het was duidelijk, in plaats van te vissen was hij weer eens bezig zijn eeuwige en ongelijke strijd uit te vechten met het Bullisme. Ja natuurlijk had hij aanbeten. Ja natuurlijk voelde hij zo nu en dan een vis aan zijn lijn. Ja uiteraard verloor hij de strijd tegen de vissen en het Bullisme (wel 6 keer). Ja natuurlijk stond ik de rest van de middag met mijn armen over elkaar in afwachting van een nieuwe kans op vis. Ja natuurlijk kreeg ik die niet. Ja natuurlijk was ik best wel dik tevreden met mijn belevenissen van die middag. Maar toch.... Bullisme, je zult het maar hebben