Muis

(door Rob B, 1991)

Veel regelmatige bezoekers van onze bindavonden zullen zich misschien afvragen, waarom ik daar altijd wel verschijn met een vrolijke babbel (geouwehoer zullen anderen misschien zeggen), maar nooit met vice of vliegbindmaterialen. Zou het Bullisme daar soms de hand in kunnen hebben?   Inderdaad, zo kan ik mijn trouwe fans geruststellen!

Hoewel van nature behept met een zeer hoge mate van onhandigheid en klunzigheid had ik mij op een gegeven moment, om niet bij mijn enthousiast bindende vrienden ten achter te blijven, toch een redelijk kostbare vice aangeschaft en nog veel kostbaarder divers materiaal, zoals daar waren een paar metzskins, minkstaarten en dat soort fraais. Een ruggetje zal het toch gauw gekost hebben, zo alles bijeen genomen.
IJverig werd er bibberend gebonden en geloof het of niet, ik ving ook nog wat aan de misbaksels, waarvan het uiterlijk bij diverse kenners bijkans een zenuwcrisis of zeer vrolijke momenten opleverden.
Maar enfin, veel plezier beleefde ik er zelf niet aan en de binduitrusting verdween voor een maandje naar mijn kelder. Zeer tot genoegen van de muis die daar bleek te huizen. Toen ik na een weekje of vijf weer eens alle moed bijeen had gegaard om een eenvoudige nymph te gaan binden, hoefde dat al niet meer.
De skins waren volledig uiteengerafeld, zo ook de bontstaarten en de rest van mijn spullen. De vice, binddraad en haken, dat was alles wat nog heel was. Dit deed voor mij definitief de deur dicht, dat binden kan me gestolen worden!!

En de muis? Ik vond dat die na al die droge dure Metzveren wel een lekker stukje boerenkaas had verdiend. Alleen de geur al die ervan afkomt. Verder dan die geur is hij niet gekomen, daar zorgde de krachtige veerklem van de val wel voor....