Fly Fair 1992

(Leon L, 1992)

 Al op woensdagavond zaten we er. Jaroen, Anne, leme, Marcella en ik (alle vijf nog schoolgaand) konden het ons permitteren wat eerder te komen. In de kale, schaars verlichte keuken van Johan konden we ons een beetje „opwarmen" voor wat er allemaal stond te gebeuren, terwijl de anderen - mensen die een vak geleerd hebben - eerst vrijdag zouden arriveren. Onder het genot van voortreffelijk pils dat Johan, regelmatig heen en weer pendelend tussen tap en keuken, uit een soort koffiekan van grote hoogte voor het schuim in onze mokken schonk, werden verhalen opgehaald over vroege schoolkampen, visavonturen en natuurrampen. Zo vertelde Johan dat een groepje bij hem op bezoek zijnde werkweek-leerlingen, afkomstig van een van de Waddeneilanden, eens teleurgesteld vaststelde wéér op een eiland beland te zijn, toen de IJssel een keer zo hoog stond dat het hele terrein van IJsselstein was ondergelopen.

Kortom, het werd erg laat, hetgeen niet wegnam dat er de volgende dag toch werd gevist. Op de bekende en meer onbekende stekken. Kampen bood een grimmige, calvinistische aanblik. Uit de auto stappend merkte ik het gelijk: koud grijs weer, stevige tegenwind, hoge golven. Ideaal vliegvisweer dus, erg hoopgevend allemaal. Vooral ook omdat de vastestokvissers de hengels in de steunen hadden staan en met hun rug naar het water de koeien gadesloegen.

Anne, Yme, Jeroen en ik deden nog wel even ons best, maar veel eer viel er niet te behalen. Alleen Cees van R, die gelijk met ons was gearriveerd, waadde - waarschijnlijk gelouterd door een recente Schotland-trip - onverschrokken richting Kampen en tilde even later met het water net onder de oksels triomfantelijk een vette brasem boven zijn hoofd, maar of die netjes in het bekkie gevangen was.........

 

Nee, nee volgens Anne konden we beter verkassen. En inderdaad, op andere stekken ging het beter en zeker met de door hem aangeprezen en vervaardigde leaders van Jan Reiniers. Deze laatste experimenteert er al enkele jaren mee. Het idee is heel simpel (de uitvoering ervan niet zo): door 30-ponds dracon trek je op verschillende plaatsen (hij heeft allerlei schema's) met een naaldje dun looddraad. Het voordeel is overduidelijk. Het gooit veel prettiger en ongevaarlijker, je leader zakt snel, je vist met onverzwaarde nimfjes die een betere actie geven en minder vuil haken. Ik ga ze absoluut op snel stromend water proberen. Maar met de vertrouwde lange leader en dieptebommetjes lukte het ook wel.

De vrijdag- en zaterdag-arriveerders waren over het algemeen slecht te spreken over de vangsten. Het weer zat natuurlijk wat tegen en de hot-spots waren niet zo makkelijk te vinden. Alleen good-old-Gerrit vertelde grijnzend dat hij volop mooie voorns onder de brug bij Kampen had gevangen. Nog vóór hij uitgesproken was, nam ik zenuwachtig geschuifel om ons heen waar en hoorde ik verschillende auto's starten.

De Fair zelf was leuk en begint terecht wat meer waardering uit de Vlaardingse hoek te ondervinden. Trokken velen vorige keer nog hun neus op voor dat commerciële gedoe en beweerden ze alleen voor het vissen te komen, dit jaar hobbelden overal koopgrage Vlaardingers door de tent met goedgevulde boodschappentasjes.

Andere VVV's stonden of zaten achter de tafels. Hans, Jan en Anne vertoonden hun kunsten en oogstten verdiende belangstelling. Op bindgebied was er trouwens nog veel neer interessants te beleven. Marvin Nolte vertoonde full-dressed zalmvliegen; Darrel Martin betoonde zich een kunstenaar met de haarvliegen. Hij maakte een humpy voor me op haakje 22. 0. Oliver Edwards bond onwaarschijnlijk realistische nimfen.

En... Marcella stelde tot haar tevredenheid vast dat het aantal bindende dames al behoorlijk was toegenomen en legde een leuk contact met Edith Mashiko, die niet vist, maar wel vreselijk mooie kreeftjes en zo maakt.

Op het feit dat de Vlaardingse vertegenwoordigd was door maar liefst drie demonstratiebinders mogen we best trots zijn. Welke vliegvisclub kan ons dat nazeggen? Arnold leverde betrouwbaar werk in de stand van Jaap Muda, die zelf z'n uiterste best deed de in de afgelopen twee jaar opgedane kennis te etaleren. Niet echt onontbeerlijk natuurlijk, maar wel beter dan dat gezeur over winckle pickers en schuifloodjes.

Verder waren er weer volop aardige activiteiten. Werpwedstrijden in het zwembadje (Yme weet hier alles van!). Casting demonstraties, filmpjes, voorlichting en ga zo maar door. Alleen erg jammer dat de met veel bombarie aangekondigde workshops niet doorgingen. Ik had nou toch eindelijk wel eens een culpin zonder vice willen leren binden of zo. En er was weer van alles te koop. Leuke nuttige dingen, zoals het prachtig geverfde Elkhair van Rocky Mountain Dubbing Co. Volgens mij nergens te koop in Nederland. Maar er waren ook weer de even mooie als onbetaalbare reels, hengels, skin etc. Schitterende laarzen en kleding waren eveneens aanwezig. (Welk jack heb je nou uiteindelijk gekocht, Steve?)

Buitenlanders waren er volop. En ze kwamen werkelijk overal vandaan. Leuk voor de internationale contacten. Vraag bij voorbeeld maar aan Jay waarom! Onder de bezoekers waren ook Engelsen, Denen en Noren. Ik verleende zaterdagnacht zelfs een Fin onderdak op een geïmproviseerde plek in mijn kampeerbus. Je snapt wel waarom.....

Kan je het je trouwens voorstellen, even een weekeindje over voor de Fly Fair in Hattem vanuit Midden-Finland?

Een bijzonder evenement was weer de zaterdagavondveiling die dit jaar nog meer uit de hand liep dan vorige keer. Nog meer belangstelling, nog meer giften. Grif werden er bedragen van enkele honderden, of zelfs duizenden guldens neergeteld. Buffalo-Bas leverde ondanks een heftig protesterende echtgenote gretig al zijn vakantiecentjes in voor een tableau met vliegen van alle Amerikaanse Daaft-leden. Dat laatste is niet waar, want Jay betrapte hem onlangs alweer in een of ander conclaaf in Canada. Het aantal ter beschikking gestelde knutsels en nuttiger voorwerpen voor de "Auction" was zo enorm, dat een vervolg op zondagmiddag uitkomst moest bieden. Ook tableautjes van enkele van onze beste binders brachten een aardige duit op.

Aan alles komt een eind. Zondag in de namiddag werd er afgeblazen. Het opruimen kon beginnen. De drukte nam snel af en de rust keerde weer op IJsselstein. Een enkele bezoeker plakte nog wat daagjes aan zijn verblijf vast om nog wat