Lough Atorick, klein maar fijn...

(Peter V, 1992).

 

En dan heb ik het niet over het meer zelf - waarvan je de overkant op een typisch Ierse dag niet eens kunt zien - maar over forellen die er in grote getalen voorkomen. Lough Atorick is een namelijk wat de Ieren  een peat lough noemen, een veenmeer dus, waardoor de zuurgraad van hel water nogal hoog is.

Als gevolg hiervan is er niet veel begroeiing en dus niet veel te vreten voor de forel. Die vallen dan ook op alles wat op het water landt aan alsof het het laatste insect op aarde is. Aan het meer staan is dan ook een vreemde ervaring, want zelfs midden op de dag zijn er volop rises te zien van de kleine, azende forellen.

Ook vissen - wat we natuurlijk gedaan hebben - is er een rare zaak. Met de lichtste hengel die we hadden - #3-4 spulletjes - probeerden we zover mogelijk te werpen, en dan de kleine zwarte vliegjes in de gaten te houden. (Deze waren volgens vismaat Riek hét aas hier). Na een paar seconden tot een minuut - afhankelijk van waar je stond en hoever je geworpen had -werd dan het vliegje vanzelf genomen. Aantikken en - mis! Hoeveel van die gekke beesten ik miste voordat ik de eerste haakte weet ik niet, maar toen het raak was wist ik tenminste wel waaróm. Hij mat nog geen tien centimeter! (Maar was schitterend getekend) Nadat we het haken van de visjes een beetje dóór begonnen te krijgen was al snel de achtbaanrit door de binnenlanden van donker Ierland, nodig om hier te komen, vergeten. Het ene visje na het andere werd gehaakt en af en toe zat er een "hele beste" (volgens Riek) tussen.

En deze "hele beste" forelletjes van een centimeter of 25-28 gaven nog goed strijd ook, aan 12/00 kon je ze echt niet zomaar binnen trekken. Mijn grootste was overigens plm. 28 cm, de kleinste mat nog geen zes...

Toen het een beetje begon te schemeren werd het helemaal erg met de rises, en plotseling begon Rienk over naar huis gaan te raaskallen

Op onze beschimpende antwoorden had hij slechts een antwoord: KNUTJES, iets dat mij als muggenbestendig figuur totaal niet interesseerde - en dat heb ik geweten. Knutjes zijn geen muggen, maar bloeddorstige wolken groene inktspatjes, en met vrijwel dichtzittende ogen en een totaal gekmakende jeuk overal. Uiteindelijk  ben ik smadelijk Lough Atorick ontvlucht - maar ik kom terug!!