Het Eendenmeer

(Hans V en Rob B, 1993))


(
dit plaatje heeft er helemaal NIETS mee te maken !!!!)

 

Na uitbundige voorlichting, routebeschrijving en dramaverhalen zijn we op de vroege zaterdagmorgen van 6 november afgereisd naar het EENDENMEER in België. Het begon al goed; we hadden afgesproken dat we elkaar in een koffieshop aan de grens zouden treffen zodat we in het buitenland met de gehele ploeg (2 auto's 7 personen) wat sterker zouden staan/zitten. Dit mislukte doordat er meerdere koffieshops zijn en we dus in twee verschillende op elkaar zaten te wachten. Na flinke hoeveelheden koffie en enig gemopper dan toch maar verder gegaan. Tot onze verbijstering kwamen wij zonder problemen bij het Eendenmeer. Daar was niemand. Na enig zoeken vonden we iemand die ons toestemming gaf om te gaan vissen, dit bleek later de terreinknecht van het familiepark te zijn. In de loop van de ochtend kwam de andere auto ook aan zodat de club compleet was. Het weer was somber, regenachtig en veel wind zodat het vissen niet bepaald meeviel. Soms zagen wij vrij dicht langs de kant een paar flinke forellen zwemmen die echter niet te vangen waren. Later zijn wij tot de gezamenlijke conclusie gekomen dat deze vissen waarschijnlijk van plastic waren en radiografisch bestuurd werden. Ook zagen wij in de buurt van het eilandje op telkens dezelfde plaats een forel uit het water springen, daar zal wel een soort machientje (op z'n Bels een vapurke) onder water gezeten hebben dat dit verschijnsel veroorzaakte. Na de middag kwam de beheerder opdagen zodat wij onze frankskes konden betalen en in ruil daarvoor goede raad en een papiertje kregen. Dit heeft niet geholpen. Ook de adviezen van diverse Eendemeer-clubleden hadden weinig tot geen resultaat. Uiteindelijk zijn er 1 grote en 1 kleine forel gevangen zodat wij om een uur of vier zonder uitbundig diner en knap koud weer richting huis gegaan zijn. Hopelijk gaat het de volgende keer beter want volgens alle verhalen, die wij bij uitzondering deze keer eens zullen geloven, moet er leuk vis gevangen kunnen worden.

Een dag later was het de beurt aan een tweede delegatie, die getalsmatig wat meer uit de kluiten gewassen was. Zelfs Jaap Muda had besloten de vliegenlat eens te hanteren en hij was zich er pijnlijk van bewust dat een uitermate strenge jury gereed stond een oordeel over hem te vellen. Maar eerlijk is eerlijk: hij slaagde met vlag en wimpel. Goed, hij heeft niets gevangen, maar de bewegingen zaten er helemaal in. Arnold verging het beter, niet alleen ving hij een paar mooie forellen; hij verspeelde ook nog een zware zalm. Hij kreeg een aanbeet, maar zijn betrekkelijk dunne leader was tegen het grove geweld niet opgewassen. Die forel ving hij trouwens niet zomaar, in het begin ging het vissen bar slecht. Pas toen een paar mensen van het Eendenmeer met een bootje het water opgingen en een paar emmertjes Trouvit in het water gooiden waren de smaakpapillen van de vissen voldoende geprikkeld. Het water zou Anne in de mond zijn gelopen, maar helaas was hij nog niet aanwezig om dit festijn mee te maken. Net voor de grens was de temperatuurmeter van Annes vehikel fors in het rood geschoten, hetgeen hem noopte de vluchtstrook op te zoeken. De

inzittenden van de andere auto’s die dachten dat hij alleen maar een lekke band had, zwaaiden en toeterden vrolijk toen ze hem voorbijreden op weg naar het Eendenmeer. Gelukkig voor Anne bleek het loos alarm toen drie uur later de wegenwacht arriveerde: alleen de meter bleek stuk, hij kon zo doorrijden. Een ander voordeel voor hem is dat hij voortaan onbekommerd kan rijden, hij is nu voor minstens een jaar lid van de ANWB.

Groots was de vangst deze dag niet, maar toch vielen er een paar uitschieters te noteren. John deed het heel goed, maar hij stond dan ook in de hoek waar het restant van de Trouvit volop in het water gesodemieterd was. Peter Ouwendijk, toch nog een betrekkelijke novice, had de dag van zijn leven: hij ving drie zware forellen, waarvan de grootste toch aardig in de buurt van de vier pond lag. En dat in een trouvitvrij gedeelte van het meer!

Tot slot van de dag werd aan een werkelijk voortreffelijk diner, gelardeerd met het nodige Belgisch „water" de dag nog eens dunnetjes overgedaan. Zo'n sfeertje alleen al maakte de betrekkelijk verre reis meer dan waard.

 

het eendenmeer (2)

 

 

Maandag 21 november 1992 boorde een klein gezelschap Vlaardingse Vliegvissers zich door een mistig Vlaanderen. De sterren leken niet gunstig: mist zoals gezegd en eenmaal bij het Eendenmeer aangekomen leek de toegang bij een klein restaurantje op slot. Rob had toch wel de juiste datum afgesproken?? Het zou net iets voor hem zijn!!

Maar nee, we werden door een slaperig ogende jongen naar een mooi houten clubhuis verwezen. Daar zouden we worden opgevangen. Nou, opgevangen werden we. Door de secretaris van de beherende vliegvisverenging die een ware spraakwaterval bleek. Maar eerlijk is eerlijk: ter zake kundig was hij wel.

Welgemoed verspreidde het gezelschap zich langs de rand van het vrij grote meer, terwijl een viertal slecht gooiende krukken zich in vierkante bakken inscheepte, in België roeiboten genaamd. Van tevoren was ons verteld dat we het beste met zinkende lijnen konden vissen. Gelukkig is onze Anne nooit vies van experimenteren en hij vond al snel uit dat ook met de drijvende lijn het goed vangen was. Aan de drijvende lijn konden het beste twee nymphjes worden gevist (gehacklede goudkopnymphen en montana nymphen voldeden het best) al of niet met beetverklikker. Wat de zinkende lijnen betreft bleek de high-speed HD-lijn het beste. Daarop moesten vreemd genoeg drijvende streamers of onverzwaaide mudlers worden gevist. Bij het binnen strippen ontstond zodoende een op en neergaande beweging. De vangst was niet groots, maar iedereen ging na afloop toch wel met een paar visjes naar huis. Anne heeft (uiteraard) zelfs een paar exemplaren van boven de vijftig centimeter gevangen. Na afloop is het in het restaurant gezellig toeven. Typisch Vlaams is kennelijk dat, toen we om vijf uur moe en voldaan moesten stoppen, we te horen kregen dat er pas om 7 uur een diner kon worden geserveerd. Gelukkig kon daar na wat heen en weer gepraat een mouw aan worden gepast.

Nooit meer het Eendenmeer? Nou een volgend keer toch graag weer!!!