Mijn eerste
(SteveT, 1994)

Het was alweer de vierde dag van mijn eerste trip naar Zuid-Noorwegen om te vissen op Atlantische zalm. Atlantische zalm, een bijna magische vis inde vliegvishistorie, de vis die door vele auteurs werd beschreven, zoals Kelson, Pryce-Tannat, Jock Scott, Joseph Bates, Hugh Falkus, Lee Wulff, de vis van de schitterende fulldressed vliegen, de vis van de hele lange tweehandige hengels, de vis van de enkele- en dubbele Spey cast. En last but not least, de vis in gerookte toestand, het is tenslotte geen blik zalm, zoals hun pacifische soortgenoten.

Hoewel de informatie die we kregen duidden op goede vangstkansen hadden de meesten van ons toch vooraf tevreden gesteld met één enkele Salmo Salar gedurende de reis.

Op onze eerste visdag werden die mogelijkheden bevestigd, toen een Noor vissend met een intermediate lijn zijn vangst liet zien van een avondje vissen, vol bewondering keken 6 volwassenen in de kofferbak waar 3 zalmen tussen de 2 en 4 kilo's en een zeeforel lagen en de volgende dag spraken we een andere Noor vissend met een full sinking lijn, die 2 zeeforellen van rond 2 en 3 kilo en twee zalmen ving.

Drie dagen lang al had ik allerlei manieren en materialen geprobeerd om vis te vangen of op z'n minst tot een aanbeet te verleiden. Een tienvoeter acht met een drijvende lijn, meteen sinktip lijn, een negenvoeter boron acht met een sinktip lijn, met een hi speed hd lijn en een negeneneenhalf voeter vijf met een intermediate lijn. Lange leader - korte leader, nog langere leader of juist weer nog kortere leader. Puntje 40?, 35?, 30?, of toch maar de nog op de valreep in Denemarken gekochte rolletje 26?. Een Monroe Killer op dubbel 6?, een Gary Dog op een Bartleet Supreme 8?, een General Practioner op dubbel 4?, een Stoatstail op dubbel limerick 8?, een Blue Charm op low water 12?, enz. enz. enz.. Drie dagen heb ik de pooltjes down and across, greased line en J-curve afgevist, drie worpen maken en een stap stroomafwaarts. Drie dagen tot mijn middel in de stromende water gestaan. Drie dagen continue 15 tot 20 meter lijnen gegooid, ik begon al pijn te voelen in mijn rechter onderarm en mijn rechter schouder maar niet in mijn rechter pols (hè!!!). Dit alles om er alleen maar achter te komen dat ik nog geen stap verder was, want alle anderen van de groep hadden in de tweede en derde dag al een zeeforel of een zalm gevangen en Christiaan zelfs een heuse zalm en een zeeforel.

Hieruit trok ik de conclusie, met bevestiging van Christiaan en Ger (hij ving tenslotte een zeeforel op mijn hengel en lijncombinatie), verder te vissen als de Noor die wij op de eerste dag aantroffen en de rest van de week nog menigmaal tegenkwamen, en dat is een negenvoeter voor een zes met een intermediate lijn, leader net zolang als je hengel en een Monroe Killer op een dubbel 6, maar eigenwijs zoals ik ben koos ik toch voor een puntje 26 i.p.v. 35. De vierde visdag was nog maar net 10 minuten oud, terwijl Paul achter mij langs liep, met de mededeling van „vergeet niet wat die Noren zeiden, niet te lang op een plek blijven staan!", trok ik nog twee meter lijn van mijn reel en verlengde mijn 15 meter uitstaande lijn, die ik recht voor mij uit wierp en na twee keer menden de lijn parallel langs een wierbed stroomafwaarts kwam te lopen en met trillende hengeltop probeerde ik enig leven te geven aan mijn vlieg. Paul liep verder voorbij en voelde ik twee tikken op mijn hengel en voor ik het echt helemaal besefte stond mijn hengel al zo krom als een hoepel en zag ik in de verte een staart die veel op die van een zalm leek. Adrenaline schoot door mij heen, ik draaide zo'n 10 meter lijn binnen waarna de vis die tien meter moeiteloos weer van mijn reel aftrok, waarop ik paniekerig reageerde van „ik moet meelopen" en Paul die achter mij stond probeert te kalmeren met de woorden „rustig aan want je heb nog genoeg lijn en backing op je reel". langzaam reelde ik weer zo'n 10 meter lijn binnen en de vis er weer vijf meter aftrok en omhoog sprong „salmon the leaper".

 Zo'n vijf minuten was ik al met de dril bezig en mijn leader (de meest zwakke schakel van je vliegvisuitrusting) heeft al drie vluchtpogingen overleefd en net op het moment dat ik besefte binnen al te lange tijd mijn eerste vis te kunnen landen, nam de vis weer lijn van mijn reel en tegelijkertijd viel mijn lijn slap. Los!!!! De meest gevreesde lijnbreuk dacht ik in de eerste instantie maar snel bleek dat mijn dubbel 6 toch niet voldoende vlees heeft gepakt. Heel wat verschrikkelijke ziekten, woorden van de schaamstreek en verwensingen aan de goede heer schoten door de lucht, en wij besloten stroomafwaarts te gaan naar de volgende pool waar de anderen stonden. Daar aangekomen hoorden wij dat Willem er ook twee losschieters had. Na zo'n vijf minuten te hebben gezeten en enigszins bekomen van mijn eerste contact met Salmon Salar besloot ik mij weer stroomopwaarts van de pool weer aan te sluiten. Nu met meer vertrouwen want ik had zojuist de bevestiging dat ik op de juiste manier bezig was.

De routines herhaalden zich, en na zo'n vijf passen stroomafwaarts te hebben gelopen voelde ik een tik en als reactie hierop een ver naar achteren geheven hengel (fout l: in boeken lees je vaak datje voordat je aanslaat de vis zo'n twee meter lijn moet geven waardoor de vis vaak zichzelf zal haken), ik schreeuwde hebbes, maar ik voelde echter geen beweging aan de andere kant van mijn lijn, en al in het water stroomafwaarts lopend hoopte ik dat ik niet een steen te hebben gehaakt, maar toen de lijn nogal snel stroomafwaarts begon te bewegen schoot de adrenaline weer door mij heen en liep ik in het water stroomafwaarts met de vis mee (fout 2: zorg eerst dat je zelf uit water ben voordat je met de vis meeloopt), al wandelend en drillend kwam ik tegen een oneffenheid van de onderwater bodemstructuur tegen waardoor ik tot boven mijn wenkbrauwen in contact kwam met water. De vis bleef staan in de stroming en ik trok steeds harder aan mijn hengel (fout 3: niet hengel omhoog trekken maar horizontaal trekken, hierdoor gaat de zalm zwemmen), gelukkig zei Christiaan ...hengel horizontaal!!! Zo'n veertig meter stroomafwaarts kon de vis door Paul worden geland, het bleek een zalm van 63 centimeter en net geen twee kilo, fantastische sport op een lichte hengel.

De gevoel van blijdschap en voldoening was groots, ik weet niet meer hoeveel keer ik in de lucht had gesprongen, mijn vangst doel is bereikt!!! Dezelfde avond ving Willem nog twee zalmen waarvan een van zo'n drie kilo en wij sloten de visavond af met een foto van mij en Willem gezamenlijk met drie zalmen in de handen.

Doordat de vangsten gestaag beter werden hadden wij de goede hoop nog meer zalmen te vangen op de vijfde en de zesde dag. Op de middag van de vijfde dag ving ik nog een zeeforel en Ger een zeeforel en een char. Die avond veranderde het weer, het ging stormen en er werd niets meer gevangen, door ons niet en door de Noren niet, behalve de wormenvissers.

Met windkracht 6 stapten wij op de veerboot voor de terugreis van Noorwegen naar Denemarken.

 

Resumerend van mijn eerste praktijkervaring in het Atlantische zalm visserij:

Dat het een taaie visserij is maar de voldoening is groot als je er een vangt. Zeer zeker een welkome afwisseling van de gebruikelijke visserij in de Duitse Eifel en Sauerland waar het vangen van grote hoeveelheden forellen en vlagzalmen meer regel dan uitzondering is.

Dat het een visserij is, dat je op het ene moment doet denken van "ik heb het door" en vervolgens weer wordt teruggewezen.

Dat er voldoende verschillende vliegenlijnen moeten worden meegenomen; je kan er niet genoeg van bij je hebben.

Dat een weekje zalm vissen te kort is, want je heb al zo'n drie dagen nodig om er achter te komen van hoe, waar en wanneer te gaan vissen.

Noorwegen is zeker een land om in de toekomst meer te bezoeken, vanwege zijn natuurschoon en zijn goede kansen om een Atlantische zalm te vangen.

Hoogstwaarschijnlijk ga ik er volgend jaar weer heen!!!!