Trekkende Makreel

(vertaald vanuit het Engels door Rob B)

Ik heb mijn allereerste zalm zo'n dertig jaar geleden gevangen. Ik had al een paar dagen zonder enig succes aan de benedenloop van de Dee gevist. Niet dat dit te wijten was aan een gebrek aan vis, maar eerder aan een gebrek aan ervaring van mijn kant. Op een werkelijk schitterende zaterdagmorgen besloot ik mijn kansen te wagen aan een mooie pool, die aan het eind werd overspand dooreen brug. Al afdalend naar de rivier zag ik een lege touringcar geparkeerd staan naast de brug. Na ongeveer een half uurtje vissen leek het wel of de zalmen in de rivier het bevel hadden gekregen om aan te bijten: want op het moment dat ik een vis aansloeg gebeurde dat ook bij een wat oudere heer die aan de andere oever stond te vissen. Het verschil was alleen dat die van hem 26 pond bleek te wegen en de mijne 9.

Zoals iedereen die zich zijn eerste zalm nog kan herinneren zal weten te waarderen, was ik bloedvoorzichtig (en nerveus), en nam geen enkel risico. Pas toen de vis stil op de zij lag, waagde ik mijn landingsnet er onder te schuiven.

 

Toen ik mijn zalm op de kant trok, barstte er ineens een donderend applaus achter me los. Ik draaide me stomverbaasd om om in de gezichten van 35 wandelaars te kijken die op weg terug waren naar hun bus. Een van hen daalde naar de rivier af om mijn glinsterende zalm eens beter te bekijken. Hij deed dit met een „kennersblik" en sprak tot mij: „Zo knul, dat is een werkelijk prachtige vis. Is dat nou een makreel?" Ik kan me herinneren dat ik zo stomverbaasd was door die conclusie dat ik alleen maar „nee" kon stamelen en hem verder volkomen perplex aankeek.

Sinds deze gedenkwaardige dag hou ik me verre van touringcars op mijn vistrips en ik kan me gelukkig prijzen dat ik nog heel wat van die „trekkende makrelen" heb geland.