Lusten op een Lustrum
(Hans Mensert, 1995)

 

Op zondag 24 september stond een bezoek gepland aan het Eendenmeer, alwaar de beheerraad zijn eerste lustrum vierde met een forellenfestijn en een luisterrijke barbecue. Door de 'te lange hete zomer' moest met de datum worden geschoven en kwam zondag 14 oktober uit de bus. Ruim van te voren was gepeild wie er mee wilde daar de secretaris alle boekingen moest bevestigen en ook van tevoren moest betalen. In eerste instantie was er veel belangstelling, maar ook nu leerde de praktijk dat er nogal wal afvallertjes waren. Foei! En dat ook nog zonder officiële afzegging. Alweer 'foei'! Maar onze club telt gelukkig nog een stel echte doordouwers, zoals Rob Bul, John Piekaar, Dick Houthuysen, Steve Tse, Peter Ouwendijk, Rolf Spey, Gerard Gommers en last but not least uw vliegende (vis) reporter. Hel zal iedereen direct opvallen dat de naam Dikkerboom op dit lijstje ontbreekt. Klopt! Het Dikkerwoud (in België vreemd genoeg bekend onder de naam Dikker Anneboom) was verhinderd (mét kennisgeving) en eigenlijk was dat voor een keer niet zo erg, want nu kregen wij ook eens een kans om een visje te vangen.

Om 7.00 uur op die bewuste zaterdagochtend was het verzamelen voor 'Wout van Leeuwen' - komen we anders nooit. Iedereen was er, behalve John die, naar later bleek, zich verslapen had. Door een Babylonische spraakverwarring bleek er geen bus geregeld. Ik wil natuurlijk niemand beschuldigen, maar is de organisatie binnen ons clubje soms wat rommelig? (Rob B, die door de opkomst van acht man, terwijl hij voor negen gereserveerde plaatsen had betaald en er vijftig piek bij in was geschoten, was dit gelukkig met mij eens) Hoe dan ook, het busje kwam ditmaal niet.

Maar goed, terug naar het vissen, want daar kom je voor, nietwaar. Twee auto's werden ingedeeld en daar kwam John, nog net op tijd. Om 9.15 uur waren we ter plaatse en na de koffie gingen we van start.

Ik had voor deze gelegenheid een hidi hi-speed lijn gekocht. Met volglijn en backing en weet ik wat al niet meer. Anne had die de avond tevoren e.e.a. nog in elkaar gelast en u begrijpt, deze lijn moest nu gedoopt worden.

Nadat de booby er aan was geknoopt maakte ik mijn cast (het ging echt fantastisch). Mijn #7 flitste gewoon naar buiten. Zachtjes stripte ik binnen. Bijna gelijk daarna werd de lijn weer uit mijn vingers getrokken en de eerste rainbow was binnen. De tweede worp idem dito. En zo hoort het ook.

Kwam dit door het wonderaas? Of door de lijn? Ik weet het niet. Maar zo snel als het gekomen was verdween mijn geluk ook weer en werd het stil, akelig stil. Niemand ving nog iets. Gelukkig werd het tijd voor de lunch, in de vorm van een BBQ. Rob, schriel als hij is, liep bij iedereen bonnen te bietsen voor een extra carbonade. En hij had geluk, Gerard en Hans onderkenden zijn probleem en stonden een bonnetje af.

Na het eten begonnen we vol goede moed opnieuw, maar de vangst viel toch tegen. In een flits zag ik John evenwel iets in het water gooien, waardoor het ineens begon te kolken (oh!). Wat zou dat nu geweest kunnen zijn? Alleen John weet het antwoord (en Anne wellicht ook).

Veel te vlug werd het vijf uur en tijd om naar huis te gaan.

Resumerend: een schitterende dag, veel gelachen, mooi weer en door iedereen weinig gevangen.

Maar vliegvissen is toch heerlijk!