Mijmeringen van een Twijfelaar
(Rob B, 1995)

 

Vissen is een sport die uiteraard alles met kunde en techniek te maken heeft. Maar ook veel met feeling. En of ik die nu ten enen male mis? Ik ben er allang aan gewend om altijd (veel) minder te vangen dan een ander. Ik beheers mijn technieken redelijk, maar neem de zaken vaak niet zo serieus. Wal zal je nu veel moeten vangen als je ook van de natuur kunt genieten. Dat neemt niet weg dat ik toch ook wel eens een visje wil vangen. En daar schort het nu, zeker de laatste jaren, behoorlijk aan. De dagen die een volkomen "blank" opleveren zijn al niet meer te tellen. Nee, als ik mezelf met eigen gevangen vis in leven zou moeten houden was ik allang hartstikke dood geweest. Vis zit er altijd wel hoor, om me heen worden ze vaak volop naar binnen gestript. Maar zelfs als ik me een paar uur volledig concentreer en dat gebeurt ook wel eens is het resultaat vaak nopperdcricndutout.

Zoals jullie weten ga ik graag in Ierland op zalm vissen. En dat zalmvissen, het is tenslotte duur genoeg, pak ik wat serieuzer aan. En met serieus bedoel ik elke dag fanatiek vissen met nauwelijks enige rustpauzes. Ik probeer alle methodes uit het boekje, plus nog een aantal die daar helemaal niet thuishoren. Lange leader, korte leader, floaters, sinktips, down and across of alleen cross, donkere vliegen, lichte vliegen, grote kleine - en weer is er dan een dag voorbij zonder een enkele aanbeet. Bij mij althans. John had er op zo'n dag toch al gauw twee gevangen en een stuk of zes aanbeten gehad. Nou ja, dat was gewoon "the usual routine", daar kijk ik al niet eens meer vreemd van op. Maar wat voor mij de deur dicht deed was dat er op een dag een familie aan het water verscheen: man, vrouw, dochter. De man was een goede forelvisser, maar had nog nooit een zalm gevangen; de vrouw had wel eens een vliegenhengel in handen gehad, maar kon er nog niet veel van; de dochter wist eigenlijk niet eens hoe zo'n ding er uitzag. De drie begaven zich te water aan de kop van de beat en ik waadde er achteraan. Met duurde geen kwartier of ja hoor, pa had er een zalm aan, een uurtje later gevolgd door moe, die het beest nog aardig kon drillen ook. Dochterlief kon, begrijpelijk, haar lijn niet fatsoenlijk in het water krijgen met een hengel die beurtelings van 3 naar 9 uur schoot. Maar een van de zeldzame keren dat haar lijn wel min of meer recht voor haar in het water viel, was het nog raak ook! Want er zat ongelooflijk veel zalm en iedereen ving vis!

Iedereen? Nee, er was een persoon die zelfs op deze dag nog niet met het geringste aasje van leven werd verblijd! En dan denk je, ja, dat Bullisme is leuk, iedereen lacht zich er altijd rot om, maar soms is het verrekte zuur. Want dat zalmvissen kost zoals de Ieren zeggen "an arm and a leg" en ik sta nu eigenlijk voor de vraag: moet ik zoveel geld blijven pompen in iets dat me nu al een paar jaar geen enkel sportief genoegen oplevert!

Aan de andere kant hou ik van Ierland en ben ik altijd in prima gezelschap dat ik niet graag zou missen. Wie het weet mag het zeggen!