Noorse Badkuipen
(Rombertus B, 1995)

Nee, het korte tripje naar Noorwegen van de heren P., H. en ondergetekende vond bepaald weer niet onder een gelukkig gesternte plaats. Maar dat kan ook bijna niet anders als ik mee ga. Het klonk zo goed: een romantisch houten huisje aan een fjord. Een bootje met buitenboordmotor aan de kade waar we vrij over konden beschikken. Een zalmrivier vlakbij, waar Steve en zijn maten van onze zustervereniging uit Spijkenisse vorig jaar de zalmen bijna vrijwillig in hun net zagen springen. Maar toen stond er dan ook volop water.

Het begon al op de ochtend van vertrek. Door mijn eeuwige worsteling tegen de tijd had ik nog niet eerder gelegenheid gehad een blik op mijn visspullen te werpen die er nog net zo bijstonden als ik ze na mijn -uiteraard mislukte - visreis naar Ierland in de kelder had neergekwakt. En ja hoor, uitgerekend de twee reels die ik voor mijn Noorse escapades wilde gebruiken voor mijn lichte zalmhengel bleek ik ergens tussen Ierland-Man-Nederland in een hotelkamer achtergelaten te hebben. Zodat ik, een zenuwcrisis nabij zijnde, op het laatste moment moest besluiten het zware tweehandige arsenaal in te laden.

Desalniettemin togen we handenwrijvend op weg: de hele route goot het van de regen dus aan water in de rivieren geen gebrek. Dachten we. Helaas, aan de overkant van het Kattegat was het kurkdroog en hoewel de weerberichten in augustus steeds berichtten over slecht weer en zelfs overstromingen in Noorwegen: dit sloeg duidelijk niet op het gebied waar wij neerstreken, het uiterste zuidwesten van het land. In twee maanden, vertelden ons grijnzend de aldaar al een week verblijvende bestuursleden van Spijkenisse die ons verwelkomden, had het geen druppel geregend en nee, zij hadden uiteraard ook nog helemaal niets gevangen, sterker nog: er zat helemaal geen zalm op de rivieren Auka en Mandal, want die zaten allemaal nog op zee. Of je in moeders tobbe stond te hengelen. Tja je moet toch wat, dus daarom het bootje maar geprobeerd om in de fjord wat zeevis te vangen. Nou vergeet het maar, want ook die zeevis leek wel ver weggetrokken, nog geen makreeltje viel er te vangen. Gelukkig hadden we voldoende voedsel en drank bij ons, zodat we ons daarmee uitbundig konden vermaken. Vol afwisseling was daarbij ook de Noorse televisie met zijn uitermate boeiende praatprogramma's. Enfin na drie dagen lijden begon het eindelijk te regenen, wat heet, het goot. En clan krijg je natuurlijk direct weer te veel van het goede: na drie dagen binnen zitten waren de rivieren dusdanig gezwollen dat vissen bijna onmogelijk was. Eindelijk, een dag voor vertrek en de laatste dag van het visseizoen zakte het water wat en konden we een poging wagen om een zalm te vangen. Hoewel het water nog zo hoog stond dat vissen uitermate lastig was konden we tenminste een worp maken. Maar nog steeds, zo bleek, weigerde de zalm de rivier op Ie trekken. Het was nog steeds een lege badkuip. Tja, zei de pompstationhouder waar wij onze vergunning kochten, de regering heeft vandaag besloten het seizoen twee weken te verlengen. Want die zalm moet de rivieren nog optrekken en we gunnen de vissers toch ook een kansje. Nou die kans kwam hoor... Toen John de dag na thuiskomst bij een bevriende hengelsportwinkelier binnen stapte bleek deze net een telefoontje te hebben ontvangen van een vriend die langs de Mandal woont. „Joh, pak direct je spullen, want er trekken duizenden zalmen de rivier op en iedereen vangt zich een ongeluk." Het spreekt vanzelf dat deze direct de daad bij het woord voerde. John was uiteraard wat boos op me, want hij denkt dat dat bullisme nu alle perken te buiten gaat. Maar één troost: ik kan er niets aan doen, want het is kennelijk erfelijk. Ik tik deze woorden op de ochtend van Feyenoord-Ajax. Ja, geen gelach alstublieft, het was weer erg genoeg. Maar enfin, op de tv was een terugblik op vroegere duels tussen beide giganten. Zo waren er ook wat wazige bibberbeelden van de editie uit 1931. Dit duel won Ajax door één enkele beslissende treffer. Gemaakt door de stopperspil van Feyenoord, die de bal keurig achter zijn eigen doelman frommelde. Zijn naam? Rombertus B. Familie? Ehhh.