Reisverslag Oostenrijk mei 1995
(Hans M, 1995)

Eind 1994 begon Anne te peilen wie er mee zou willen naar Bad Aussee in Oostenrijk. Na een paar weken stonden er acht namen op de lijst: de gebroeders D, Bert t, Gerard U, Gerard G, Richard vd B, Marco v B en ondergetekende. Oplettende vliegvissertjes weten nu wat voor 'vis' ze in de kuip hebben. Anne en Yme waren belast met de supervisie en organiseerden het geheel. Als datum was de eerste week van mei geprikt. Voor de beginners (Gerard, Richard, Marco en Hans) organiseerde Anne speciale avonden bij hem thuis, waar alle facetten werden besproken, nimfen werden gemaakt met wel 25 loodwikkelingen (door mij gekscherend 'dieptebommen' genoemd), streamers met zwarte marabou werden geconstrueerd, enzovoorts enzovoorts. Dat de avonden rijkelijk werden besproeid moge voor kenners onder u duidelijk zijn.
Het viel mij op dat, naarmate de avonden vorderden, de bouwwerkjes steeds mooier werden. Letterlijk alles werd besproken. Anne had zelfs een film van Roman Moser gehuurd om een en ander te verduidelijken (who the...is Roman Moser). De film heb ik nooit begrepen.

Alles was nu geregeld en gereed, het moest alleen nog even mei worden. Maar eindelijk was het zover: vrijdagavond 28 april ging de telefoon. Het was Anne die meedeelde dat ik Bert en Richard op moest halen en naar Rotterdam Crooswijk moest komen. Daar zouden we bij Gerard verzamelen, de twee auto's herindelen en vertrekken. Die nacht sliep ik dus niet (wie wel eigenlijk?), 's Morgens om 05.00 uur liep de wekker af. Ik barstte van de slaap. Na een douche, een stevig ontbijt en een laatste groet aan de vrouw sprong ik in mijn auto, op weg naar Bertje die al keurig klaar stond. Inladen, hup naar Richard en vervolgens naar Crooswijk. Daar aangekomen was iedereen present, behalve.... Yme. Wat was er mis gegaan? Zou hij zich hebben verslapen? Nee hoor, Anne had zeer vakkundig alles geregeld, behalve het vervoer van zijn bloedeigen broertje. (Nu vraag ik u af, meneer Sonneberg...). De auto's werden opnieuw ingedeeld en volgestouwd volgens de ADSM (Anne-Stouw-Methode). Hebt u wel eens op zijn handjes gelet? Die proppen rustig zes visuitrustingen, inclusief reservemateriaal in een Opeltje!
Ik zou vast richting Venlo rijden, alwaar wij zouden wachten op Gerard, die eerst terug moest om Yme op te halen. Zo gezegd, zo gedaan.
De exacte route zal ik u besparen, maar wij reden over M
ünchen, waar Yme de voorkeur gaf aan een andere route, namelijk via Italië en de Brenner Pas...nee, alle gekheid op een stokje, maar we waren elkaar wel kwijt. „Jammer dan", meende Anne koeltjes. „Yme weet de weg, dus zullen ze er wel komen." Wij schoten intussen lekker op. Het zou zo'n 1100 kilometer zijn, aldus Anne. Wij hadden gerekend op ongeveer twaalf uur rijden en lagen prima op schema.

 

En inderdaad, om 17.00 uur reden wij Bad Aussee binnen. In ons piepkleine, maar oergezellige hotel werden we door Carmen Koch, de eigenaresse, verwelkomd. Na zo'n reisje lust je wel een glaasje prik, hetgeen werd geserveerd in halve-liter flesjes. Na een uurtje begonnen wij ons zorgen te maken over de achterblijvers. We dachten achtereenvolgens aan: een aanrijding, de skibox met alle hengels is van het dak gewaaid en verpletterd door een achteropkomende vrachtauto; ze zijn teruggegaan naar Amsterdam want ze hebben er geen zin meer in.... Maar gelukkig, na anderhalf uur vijf flesjes en vijf glazen cola voor Marco, kwam de grijze Audi van Gerard de straat inrijden en haalden wij opgelucht adem. Na een heerlijke avondmaaltijd gingen we op verkenning en werden de vergunningen geregeld.

's Zondags om 06.00 uur zouden we onze eerste les krijgen op zwaar stromend water met een "hoge" waterstand, 's Nachts droomde ik van brownies, rainbow's (en Spiegels tot wel 60 pond toe!). Wakker worden Hansje, je bent niet in la douce France!
Daar ga je dan in je gloednieuwe waadpak. Een kommetje waar wel vijftig forellen in lagen, zo bleek later, was onze eerste uitdaging. Anne deed het voor, zei waar we op moesten letten, gooide een keer in en, klatsboem, weg was de beetverklikker en 'knal' zei Anne. Een beekforel van plm. 30 cm hing aan het lijntje. Nog nooit zag ik zo'n partij vuurwerk. Mijn handen jeukten en de adrenaline gierde door mijn lijf. Dat wilde ik ook. Marco mocht het als eerste proberen. Hij gooide een keer niks, nog een keer en ja: een bruine van ongeveer 25 cm was zijn deel. Nu was ik aan de beurt en na twee worpen was het raak. Ook Richard had direct respons, evenals Gerard, die door Yme werd gecoacht. Gerard en Bert, doorgewinterd als die al zijn, gingen een andere kant op.

De hele zondag bleven Anne en Yme bij ons om ons de fijne kneepjes bij te brengen. Veel, heel veel hebben wij die week geleerd (en er moet nog zoveel méér geleerd worden), 's Avonds aten wij 'heerlijk' bij Carmen en dan was de steevaste constatering: „Dat was een goed blik". Carmen haalt namelijk alles uit blik. Het was een heerlijke tijd, maar middels de diashow die vertoond is op de clubavond heeft u dat al begrepen. Voor diegenen die er toen niet waren: geen nood, Marco heeft het een en ander gefilmd en het video-verslag volgt nog.
De laatste avond bij Carmen stond er gerookte forel met verse mierikswortelsaus op het menu. Een ware delicatesse. Volgens berekening hebben we zo'n 1000 forellen gevangen. Ja, u leest het goed, duizend forellen hebben een haak in hun lip gehad. Voorwaar, geen slecht resultaat.

En dan ineens is het weer tijd om in te pakken en te vertrekken. Met enige weemoed namen wij zaterdagochtend om 08.00 uur afscheid, met de belofte in augustus 1996 terug te keren. De terugreis verliep voorspoedig en 's avonds om 20.00 uur waren wij weer in Rotterdam. Moe, maar voldaan. Die nacht sliep ik heerlijk en droomde van brownies en rainbows.

Om de vrede thuis te bewaren heb ik 's zondags niet gevist, hoewel ik er wel zin in had.

 Tot slot nog wat tips van Gerard:

1.  Kijk uit met dameslingerie en etalages (en hengeltoppen).
2.  Brandende sigaretten zijn gevaarlijk in de buurt van vliegenlijnen.
3.  Een boom in je buurt staat dichterbij dan je denkt, vooral tijdens de achterwaartse worp.

Rest mij nog af te sluiten met de inmiddels gevleugelde woorden van onze voorzitter: Anne, bedankt, het was "reete-goed'.