Bullisme of niet ????
(Rob B, 1996)

 

Oordeelt men soms niet te gemakkelijk over het begrip pech of, zo men wilt, het synoniem Bullisme, dat in sommige kringen in zwang schijnt te zijn? Ik wil aan de hand van een bescheiden verslagje van onze vorige Ierlandtrip proberen aan te tonen dat het Bullisme nauwelijks bestaat of in ieder geval wel eens wat al te gemakkelijk de schuld van tegenslagen krijgt die vaak/soms aan geheel andere factoren geweten moeten worden. Wel moet me van het hart dat wat ik (en daardoor vaak ook John) op een enkel simpel tripje vrijwel altijd voor de kiezen krijg, voldoende is om een ander een paar jaar te laten klagen. Dit wordt evenwel door tijdgebrek geen lopend verhaal, doch wil ik mij beperken tot het plaatsen van enige chronologische kanttekeningen:

·         De voorbereiding voor de trip.     
In mijn oude Barbour jas zaten een paar gaatjes. Nu adverteert Barbour zich een ongeluk om ons te doen geloven dat hun service zijn weerga niet kent. Je zou bijna denken dat je een Rolls koopt. Enfin: ik stuurde mijn jas terug naar de fabriek in Engeland om hem weer waterdicht te laten maken, want dat heb je in Ierland tenslotte wel nodig. Een telefoontje leerde mij dat zo'n reparatie ongeveer vier weken vergde. Ik stuurde de jas op en deed er, begin juni, ten overvloede nog een brief bij dat ik de jas per se 15 augustus terug moest hebben, omdat ik dan vertrok. Goed, ik ben dus in Ierland vrijwel elke dag zeiknat geregend en heb Barbour en hun hele organisatie stevig lopen vervloeken. Half september bracht tante Post de jas terug. Waterdicht, dat wel.
Bullisme? Tuurlijk niet, kan IK er wat aandoen dat die organisatie niet deugt!


   Schiphol     

·        Bij de NLM balie waar wij voor het eerst ( en voor het laatst) mee vlogen zat zo'n echte geheide MMS-trut: parelketting, oorknopjes, betonnen Beatrix-kapsel, streepbloes, sjaaltje, blauwe rok, pennyshoes, een bekakt stemgeluid - een betere baan waardig - op een mooie man te hopen. (Jammer dat ik langskwam). Nu vliegen John en ik al zo'n 20 jaar zonder problemen met Aer Lingus, maar door de lage tarieven aangelokt hadden wij ditmaal... En of wij maar even 200 gulden wilden dokken. 'Waaat" Ja hoor, het overwicht heren en dan moet u op de terugreis weer bijbetalen.
Bullisme? Niksniet, gewoon een verkeerd zakelijk inzicht, in het Engels zo mooi getypeerd als: pennywise and poundfoolish.

·         Na twee dagen in Ierland zagen we op de TV weer eens een op de IRA veroverde bestelwagen vol bommen, made in Tsjechoslowakije. De bommen zelf, verpakt in PVC-kokers werden ook uitgebreid vertoond. Ja nu, nu pas begrepen we waarom we bij controleposten overal in Noord-Ierland uiterst argwanend werden behandeld en we verplicht waren bijna dagelijks zelf onze hengelkokers open te schroeven.
Bullisme? Welnee, samenloop van omstandigheden!

·         Het hotel in Kinlough waar we eerst een week lang vertoefden. We bleken die hele lange week werkelijk de enige gasten en zaten elkaar dus bij het diner en ontbijt wat lethargisch aan te staren. Leuk sfeertje in zo'n tent, waar een tanige, vriendelijke, constant "love" slissende 65-plusser ons enige gezelschap vormde. Ze kookte, diende op en maakte vervolgens ook nog de bedden op.
Bullisme? Niks hoor, verkeerde timing. Het seizoen was daar nou eenmaal begin augustus al voorbij. Zo ook de vangst.

Bezoek.    

Ik heb een heel goede Nederlandse vriend die al jaren in Noord Ierland woont en waar ik bijzonder op gesteld ben. Graag wilde ik hem verrassen en met liefde had ik de 150 kilometer er voor over om naar zijn huis te rijden. Dat hebben we die week drie maal gedaan, maar steeds bleek hij niet thuis. Niet vreemd, bleek later, hij was met vakantie in Nederland. Bullisme? Flauw om het verlangen iemand te bezoeken als zodanig te betitelen?


·        

·         "Banzai", meende ik de meeuw boven de rivier nog te horen krijsen, alvorens zijn natte bommenlast me vol in het gelaat trof. Wat een stinkende troep.
Bullisme? Wel nee. De wind stond alleen in mijn richting.

·         's Ochtends naar beneden om iets uit de auto te halen. Half slapend zie ik de sleutels nog op het dashboard liggen, maar er was kennelijk een ernstige communicatiestoornis tussen de oogzenuw en de hoofdcomputer. Soms denk ik dat bij mij van binnen alles nog met een telraam gebeurt. In ieder geval: deur dicht. Op slot ja! Monteur erbij. Deur opengebroken. Bullisme? NEE natuurlijk niet. Pure grenzeloze stommiteit, waar ik mezelf wel eens om haat.

·         Vissen op de Erriff. Een plotselinge windvlaag veegt mijn splinternieuwe vliegenlijn in sierlijke slingers rondom een tak van een ver, zeer ver over het water hangende boom. Van alles uitgedacht en uitgeprobeerd, maar nee, de enige oplossing bestond uit domweg hard trekken met "God zegene de greep" als vrome bijgedachte. Nou, weinig zegen op die greep: het ene eind zit nog steeds om die tak en het andere eind ligt in de vuilnisbak.
Bullisme? Natuurlijk niet. Hooguit de natuurkrachten een beetje verkeerd beoordeeld!

·         Met de vlieg lukte het me niet. Effe een paar wormen zoeken bij de Logde. De lodge ligt bovenop een plm 30 meter hoge heuvel, die vrij steil afloopt naar de Erriff. Bovenaan de rand van het pad lag een zwaar rotsblok, waaronder ik wel een paar mooie wurmpjes vermoedde. Ik zette fors wat kracht om de rots te kantelen, maar helaas bleek deze maar net in een vrij wankel evenwicht te liggen. Actie is reactie, leert ons al heel lang de natuurkunde en dus rolde ik met blok en al de volle 30 meter naar beneden, gezellig bonkend door braamstruiken en ander ongerief. Na een minuutje of wat vrij ongelovig naar het stukje steen gekeken te hebben, dat vlak naast mij tot stilstand was gekomen, besloot ik dat het tijd was om te kijken of alle onderdelen nog naar behoren werkten. Alles deed pijn, dus dat was geen graadmeter. Nu kon ik natuurlijk niet direct alles uitproberen, daar is meer voor nodig, maar zo door de bank genomen functioneerde ik nog op alle hoofdonderdelen. Wel was ik 's avonds werkelijk bont en blauw en bleef de pijn de rest van de vakantie een trouwe metgezel.
Bullisme? Wel nee, vroeger op school tijdens natuurkunde zitten suffen, zal je bedoelen.

Weer vissen op de Erriff. Echt lekker in mijn element. Mooie strakke lijn gooien, menden, rondvissen en opnieuw ingooien. Na een kwartiertje vissen kijk ik eens achter me. Daar staat een koe me ongelooflijk stom aan te kijken, het handvat van mijn 1 meter lange vouwnet nog net uit zijn bek. Ik grijp nog net het handvat, de koe protesterend het net ophikkend, achteruit lopend. Koe draait zich om, net nog aan zijn bek bungelend, gaat er vandoor, met zijn hoefjes nog even over de stang van het net walsend. Vervroegd pensioen voor het verscheurde net.

Bullisme?Natuurlijk niet. Kan ik het helpen dat het beest zo'n gezonde eetlust heeft.

Het toilet van de Lodge            

·        Speelt een belangrijke rol bij John's (vermeende) strijd tegen het door hem - zoals nu wel blijkt ten onrechte zo verfoeide en gevreesde Bullisme. Nu heb ik iets met toiletten. Zelfs thuis. Nooit kan ik er eens rustig een wijle vertoeven of de telefoon of de buitenbel gaat. Het is zelfs zo sterk dat het de hele dag doodstil kan zijn in huis, maar op het moment dat ik behoefte krijg aan enig menselijk contact hoef ik alleen maar op het toilet te gaan zitten en... bingo! En zelfs in de Lodge ken ik er eigenlijk geen moment van rust. Was het vorig jaar immers niet zo dat ik er bij het vallen van de avond eindelijk eens rustig dacht plaats te nemen. Nu ligt dat toilet op zo'n 3 meter hoogte tegen een buitenmuur. Plots omspoelde het gejank van een doedelzak mijn achterwerk. Laat nu een in de Lodge vertoevende Ier het net in zijn harses hebben gekregen om onder het openstaande raampje bij wijze van serenade het Ierse volkslied te gaan spelen. Nu staat men bij het horen van een volkslied gewoonlijk op en ontbloot het hoofd. Maar om in dit geval nu met ontbloot achterwerk op te staan....
Maar Bullisme? Wel nee. Perfecte timing. Zo'n man moet toch ergens oefenen.

·         Dit jaar lagen de zaken evenwel anders. Na het nuttigen van een kop thee kon ik eindelijk eens rustig gaan zitten in de tijd dat, bleek later, John zijn heroïsch gevecht met een 14 ponder leverde. Ikzelf was dus, wat je noemt, uit de strijd genomen en mijn invloed reikte kennelijk niet zo ver dat ik John zijn vis kon doen verliezen. Toen ik bevrijd aan de waterkant verscheen zag ik hem met een diep gebogen tweehander aan de overkant staan. Hij had nethulp nodig, dat was duidelijk. Ik gooide mijn hengel neer, en mijn wurmendoos (die viel open zodat later al mijn duur bevochten wurmen verdwenen waren, dat was nog een extraatje) en haastte me naar de overkant. Dat was trouwens gemakkelijker gezegd dan gedaan: je praat toch over een wandeling van een dikke kilometer over rotsen, door moerassige greppels en het duurde dan ook een dikke 25 minuten voor ik John had bereikt.
Hij zat stil op de grond, stil, een beetje triest leek het wel. De schrik sloeg me om het hart. Zou het Bullisme toch bestaan? Zou hij werkelijk die prachtige zalm verspeeld hebben? "Je bent te laat, daar ligt-ie"' zei John op een toon alsof hij het eigenlijk niet kon geloven. Het duurt natuurlijk even voor ie zoiets verwerkt hebt en hij was duidelijk diep onder de indruk. Ik heb hem dan ook alleen maar even een ram op zijn schouder gegeven en hem verder even met zijn gedachten alleen gelaten. Het is dan ook niet niks, op een eigengemaakte vlieg zo'n schitterende zalm vangen. Een overduidelijker bewijs dat Bullisme niet bestaat is toch niet te leveren? We praten over een procentje of tien puur geluk omdat het beest die vlieg greep. Maar dan begint een gevecht van zo'n drie kwartier in je eentje en je landt de vis zonder net nog alleen ook. En daar zijn maar twee woorden voor: PURE KLASSE.