Hoe het allemaal begon
(John P, 1996)

Zo'n 45 jaar geleden, toen ik nog regelmatig met mijn grootvader uit vissen ging, sprak hij vaak de volgende woorden: "Pas op, jongen, kijk er voor uit, als het virus je te pakken neemt, kom je er nooit meer vanaf! Medicijnen om je te helpen bestaan niet. Je zit er dan voor de rest van je leven aan vast. Nooit zal je meer zoveel vis vangen als nu en pech zal altijd je deel zijn". Na deze, op sombere toon gevoerde inleiding, vertelde hij vervolgens een verhaal over het zeldzame BULLISME virus. Een fenomeen waar de mensheid in de middeleeuwen voor het eerst mee kennis maakte. Na deze sombere verhalen gruwelde ik bij de gedachte er ooit mee in aanraking te komen. Na het overlijden van mijn grootvader vervaagden in de loop der jaren zijn goedbedoelde waarschuwingen en toen ik zo'n 40 jaar geleden hem op een bruggetje zag staan vissen - hij leek mij wel wat als visvriend - kon ik niet vermoeden kennis te maken met een van de zeldzame dragers van dit virus.

Nu is het niet zo dat Bullisme een direct verwoestende werking heeft op het dierenleven, want mijn gemiddelde vangsten liepen na onze ontmoeting slechts langzaam, maar toch zeer gestaag terug. Echt mensonvriendelijk kun je hem ook niet noemen, want de lichamelijke pijnen die ik de laatste 40 jaar dankzij hem leed, vallen ook wel mee. Zeg nu zelf, meer dan een blauw oog, omdat hij een strak gespannen snelbinder wat te losjes in de hand hield, een haak in mijn hand en één in mijn vinger zijn mij niet ten deel gevallen. Maar ja, die teruglopende vangsten, die begonnen op te vallen. Een voorbeeld? Leest u maar verder.

Na vijf dagen lopen zweten en zwoegen onder de meest erbarmelijke weersomstandigheden langs de oever van een Ierse zalmrivier, met als enig resultaat wat springende zalmpjes die tussen de regendruppels nauwelijks waarneembaar waren, zag ik op het eind van de vijfde visdag mijn kans schoon. Terug lopend langs onze beat stelde hij, nee, namen doe ik niet, voor om maar gezellig thee te gaan drinken in de Lodge. Dit is mijn kans. flitste het door mijn heen. Ik kan de beat nu alleen bevissen, dus vrij van HET. Stotterend van de schrik om zo'n geboden kans gaf ik ten antwoord geen dorst te hebben, alhoewel mijn lippen bijna sprongen van de dorst. Maar ja.... een kans is een kans en die grijp je!

Op het moment dat onze  wegen zich  splitsten zag  ik prachtige zalm springen aan de andere kant van de rivier waar het onder de gegeven omstandigheden bijna onmogelijk was te vissen: veel tegenwind, een slecht beloopbare oever, diepe greppels en veel struiken.

Maar ja, wat doe je met zo'n kans. Juist, alle spullen op je nek en met de meest mogelijke spoed naar de andere kant van de rivier. Puffend, zwetend en naar adem happend optornend tegen de wind, die al aardig tegen 8 beaufort aanhing, kwam ik op de plaats waar de zalm sprong. Slechts zo'n 15 meter uit de kant schatte ik de plek waar de vis voor het laatst zijn zilveren kleuren toonde. Maar ja, ga er maar eens tegenaan. De 15 meter tegen de wind in gooien bleek al snel drie meter achter mij te worden en na een minuut of tien worstelen met de elementen wilde ik het alweer opgeven in de volle overtuiging dat het Bullisme ook al vanuit de Lodge werkte. Toen viel de wind plotseling even stil en ik deponeerde mijn vlieg in een alles of niets poging zo'n drie meter voor de plaats waar ik de zalm voor het laatst had gezien. Zonder enige overtuiging begon ik de lijn binnen te strippen en dan ... een klap op mijn hengel alsof een rotsblok mijn vlieg tegenhield. Na een seconde veranderde het rotsblok in een heuse zalm en begon het zenuwslopende gevecht tegen???? Ja, waartegen eigenlijk. Tegen het Bullisme? Tegen de zalm of tegen mezelf? De zalm leek goed gehaakt al was er van de vis niets te zien. Hij, u weet wel, nee namen noem ik niet, was niet in de buurt van het gevecht. Het zou dus gaan tussen de nog steeds onzichtbare zalm en mezelf, of liever, tegen mijn zenuwen, want heus, ik weet nu echt wat de uitdrukking "de zenuwen gieren door je keel", inhoudt.

Mezelf moed en vooral rust inpratend begon het gevecht pas goed. De zalm benutte de hele pool, bleef hardnekkig onder water, en verder gebeurde er niet veel. Na ruim een half uur de vliegenlijn strak gehouden te hebben, waarbij dan ik, dan de zalm een metertje won, begon ik het allemaal wat zonniger in te zien. Het was nog vroeg in de middag en als er verder niets geks zou gebeuren.....!

 De zalm dacht er waarschijnlijk krek eender over, draaide zich om en zwom alsof hij volledig van de haak los was, naar de waterval. Binnen enkele seconden was de vliegenlijn van de reel en begon de backing aan zijn eerste werk. Toen het einde, na dik 100 meter, er aan kwam en de vis niet te stoppen leek, begonnen de moeilijkheden eerst goed. Zicht op het gevecht had ik niet meer, omdat er links van mij een dichte begroeiing was "van zo n 2,50 meter hoog, voorafgegaan door een diepe greppel die zich al enige dagen met (regen)water aan het vullen was. Om de zalm niet te verspelen moest ik daar doorheen! Na een hoop geklauter en gevloek wurmde ik mezelf door de greppel en de lijn over de bosjes, waarbij de spanning op de lijn volledig weg viel, maar ik had geluk. De zalm was nog aan de andere kant van de lijn en ik kon het gevecht voortzetten. Een kwartier later kwam het visje voor het eerst in zicht en ik schatte, ik bleef optimistisch, dat hij wel 20 pond zwaar zou zijn.

Toen verscheen op de andere oever mijn vriend R. Nee, namen noem ik niet. De angst voor het Bullisme sloeg weer toe, zeker toen hij, bereidwillig om me te helpen, in mijn richting kwam. Gelukkig was het voor hem net zo'n lange en zware tocht als het voor mij eerder op de middag was en kon ik het gevecht nog zeker een kwartiertje voortzetten voordat.....

Met moeite en slechts met grote inspanning werd de backing terug op de reel gewonden en kwam de zalm weer wat binnen bereik. Zonder eigenlijk iets aan kracht in te boeten zette de vis zijn strijd voort, maar omdat de plaats waar ik nu stond wat beter te belopen was, stegen mijn kansen. Ongeveer een uur na zijn aanbeet kwam de zalm voor de eerste keer op zijn zij binnen handbereik en zag ik kans hem uit het water te halen, dit onder luid applaus van enige toeristen die mijn capriolen vanaf de andere oever hadden gevolgd. Toen mijn vriend arriveerde lag de zalm al in zijn volle 100 centimeter lange zilveren schoonheid op de kant en kon het Bullisme mij niet langer deren. De geschatte 20 pond bleek bij nauwkeurige weging in de Lodge 14 pond te zijn, wat voor mij zowel een persoonlijk record als een eerste overwinning op het "BULLISME" was. De verdere tijd in de vakantie heeft hij steeds in mijn nabijheid verkeerd. Het moge duidelijk zijn dat er verder niets bijzonders is gevangen. De zalm werd gevangen aan een zelf gebonden Gary Dog op een dubbele haak  No.10.   Er werd  gevist met een 30/00 Tectan leaderpunt.