Dagje Eemhof
(Hans M, 1997)

 

 

25 mei 1997: op het beschaafde tijdstip van elf uren in de morgenstonde ontwaarde ik op de parkeerplaats een bloedrode bolide, waarin mijn chauffeur, de heer Martin van A., voor de gelegenheid omgedoopt tot Martin Verstappen. Waarom dit, zo zult u zich wellicht afvragen. Welnu: deze auto - een 'Dai-hatsjoe' 2 liter 24 klepper met grau­wende sportuitlaat, fel getrimde asbakken en gepolijste hardstalen ventieldoppen -is goed voor 300 galopperende paarden die er een slordige 240 km per uur uit knal­len en Martin zou Martin niet zijn als hij niet tot de bodem van het technisch kun­nen zou gaan.

,Zit je goed?, vroeg hij bezorgd. ,Ja', piepte ik bleekneuzig en met al wat bibbe­rende huig. En weg streepten wij. ,Hoort die bult in je motorkap?' vroeg ik (want ik ben ook maar een leek). Met de bij een snelheid van 2G horende tijdsvertraging deelde Martin mede dat het de z.g. Turbo Happer betrof. ,0h', zei ik weer, me niet langer verzettend tegen de centri­fugaal krachten op de lederen zetel „dan is het goed...'

Na toch nog een uur waren we bij de Eemhof en werden we ontvangen door Jan, zijn echtgenote en hun dochter Babs - waarover later meer. (pronte, uitbundige fysiek voor mezelf).
Heel slim keek ik direct om me heen wie er zoal aanwezig waren; ik telde zo'n 18 a 20 man: Ren
é K - altijd gevaarlijk; Jacob - onvoorspelbaar, Ben M - een crack; 'Die hard' Henk G; Adje, Bram en Jeroen (moet ik nog meer zeg­gen?); onze whiskey tech(neuten) John P en Robbie B; Hans V -vliegvisser pur sang en uiteraard was ook de Dikkerboom gang op volle sterkte aanwezig.
U begrijpt het al, het zou weer een lastige pot worden. Om 13.00 uur kon het feest beginnen.

Rob moest alleen nog effe zijn hengel optuigen en zo tegen 15.00 uur was ook hij zover dat zijn vlieg te water kon. Ondertussen viel het me wel op dat er opvallend veel heren aan de tapkast zaten; laten we het er maar op houden dat het zeer warm was die dag. Ik meende even te zien dat Anne D. in een halfzachte bellyboat lag te vissen. Even later presenteerde hij zijn vlieg zelfs lamlendig vanaf het terras (foei, foei!). Ook zag ik iemand borrelnootjes in het water gooien die sneller door de vis­sen verorberd werden dan Jan ze er al foeterend uit kon halen.

Tegen 18.00 verscheen Jan Vuysters met de BBQ. Deze was werkelijk zeer goed verzorgd en ook zeer compleet. Er hoorde een modus operandi bij waarvan Jan op militair volume kond deed:
met vork A mocht alleen vlees op grill 1 gedeponerd worden en met vork B vis op grill 2.
Vervolgens moest je een nieuw bord gaan halen plus een schoon bestek en mocht je gaan eten. Dat deze volgorde erg belangrijk was konden wij wel uit Jans dreigende ondertoon opmaken. Dat velen van ons dit desondanks toch niet konden onthouden kwam weer door de pronte verschijning en uitbundig gelijnde fysiek van Babsje.

Na een uurtje te hebben gegeten werd het tijd voor de beloofde evening rise. Nou heb ik die dag veel zien rijzen, maar geen forel. Heus geloof me, terwijl Yme in de keuken ondersteunende hulp aan Babs verleende (thuis doet-ie dat nooooit heb ik gehoord), heb ik echt nog geprobeerd een visje te verschalken.

Om 22.00 uur hield ieder het voor gezien en was het borreltijd en om 23.00 bracht mijn angstig kloppend hart mijn huigje weer tot trillen. Maar zonder bekeuringen en gesneefd fauna bereikten we toch weer Vlaardingen.

Ik denk dat we kunnen terugkijken op een zeer geslaagde dag. Iedereen heeft een aantal vissen gevangen, zelfs Rob Bul. (En dat wil heel wat zeggen, maar ik heb het toch zelf gezien.)

Wat mij betreft volgend jaar weer, en Babs...ach die wacht nog steeds op haar tegel zetters..

But that's another story.