Een opvoedkundig verhaal
(vertaling uit T&S / John P, 1998)

"Je bent erg rood," zei de jonge glinsterende zilveren grilse, toen hij in de richting zwom van de oude 20 ponder. "Ik ben hier dan ook al een hele lange tijd," was het antwoord. De grote oude mannetjeszalm had enige bescher­ming tegen de sterke stroming gevonden achter twee grote stenen in het midden van een lange pool. De grilse zocht een plaatsje naast hem op de met gravel bedekte bodem.

"Ik heet Alex," zij hij. "Je mag mij Jacob noemen," gaf de oude rood gevlek­te zalm ten antwoord. "Zoals je wellicht zult merken ben ik buitengewoon slim. De zeehonden konden me op de weg naar de rivier niet te pakken krij­gen en ook heb ik geen enkele beschadiging van een net" zei Alex trots en zwom een stukje op zodat Jacob goed zijn onbeschadigde glinsterende huid kon zien. Jacob zei niets terug. "Toch waren de driftnetten in de monding van de rivier een groot probleem," vervolgde Alex, ze hebben een hoop van mijn broertjes en zusjes gevangen maar ik ben op tijd terug gezwommen." "Ik zwem alleen op zondag de rivier in, dan mogen ze niet met netten vissen," bromde Jacob.

Een kleine plons boven hun hoofd onderbrak de conversatie. "Zag je dat?" vroeg Alex. "Ja," antwoordde Jacob, "hoogstwaarschijnlijk een mislukte worp." "Duidelijk een beginner". "Een beginner?" vroeg Alex, een beginner van wat?

"Van ZALMVISSEN," zei Jacob. "De koning onder de hengelsport. Zij staan daar urenlang in het water. Ze gooien een lijn in het water met aan het einde een soort van vlieg en wachten tot een van ons het grijpt." "En waarom doen we dat dan niet?" informeerde Alex snel. "Haken," was het korte antwoord van Jacob. "Dat is de enige reden. Er zitten ook weerhaken aan en als je er een grijpt zit je eraan vast."

Toen de zon achter een grote boom verdween liep de beginner plonzend door het water heen weg en passeerde de twee zalmen.

Alex begon zich wat rusteloos te voelen. Hij voelde zich wat opgesloten in de kleine rivier. In de zee waar hij vandaan kwam had hij alle ruimte; hij kon dagen achter elkaar zwemmen zonder zelfs maar een bocht te hoeven maken. "Ik denk dat ik voor het slapen gaan maar eens even om de hoek van de pool ga kijken," zei hij. "Het is bijna tijd voor het magische halfuurtje," waar­schuwde Jacob hem." "Pas dus op voor die vliegen." "je hoeft je over mij geen zorgen te maken," riep Alex. "Ik zal nooit meer naar een vlieg kijken."

"Je zult verbaasd zijn hoe verleidelijk een goed gegooide vlieg kan zijn," waarschuwde Jacob. "Het is onze agressie en het instinct om te eten waar die hengelaars op gokken."

Op hetzelfde moment viel er iets op een paar meter afstand in het water wat leek op een klein visje.

"Dat is een prima geworpen vlieg," zei Jacob bewonderend." "Waarschijnlijk een Munro Killer met een mooie lange staart, maat 8 zo aan de vorm te zien". "Ik denk dat de ghilly aan het vissen is." "Dat is een echte prof." "Kijk maar eens hoe hij zijn lijn mendt om het draggen te voorkomen."

Alex nam een schot naar voren. "Stop!" schreeuwde Jacob," beheers jezelf, zelfbeheersing is de sport die we hier beneden beoefenen." Alex keerde terug aan de zijde van Jacob. "Het was zo verleidelijk," sputterde Alex. Jacob lachte, "als je wat oefening wilt geef je hem een rise,  bij voorkeur een head en tail, je zult zien dat dat hem bezig houdt." De vlieg werd opnieuw geworpen. Alex schoot omhoog en doorboorde het wateroppervlak juist achter de vlieg. Maakte een perfecte head en tail en keerde terug naar de gravel op de bodem. "Wat zal hij nu gaan doen?" vroeg hij. "Ze proberen het altijd opnieuw, wachten een poosje en komen dan terug met een andere vlieg. Meestal ziet hij er anders uit en vaak een maatje kleiner," onderwees Jacob hem met autoritaire stem.


"Daar is hij weer" kraaide Alex van plezier, hij begon zelfs plezier te krijgen in het zalm vissen. De twee vissen kregen een kwartiertje rust. De zon verdween van de hemel en het begon donker te worden. Plotseling scheerde er iets boven hun hoofden wat leek op een garnaal. En voordat Jacob hem kon waarschuwen was Alex er met een krachtige beweging van zijn staart op af geschoten en greep de garnaal stevig vast. Een seconde later keerde de jonge zalm terug naar zijn positie naast Jacob. "Ik had hem al de eerste keer, zei hij triomfantelijk toen hij de garnaal probeerde uit zijn bek te blazen. Maar hij zat stevig verankerd vast in zijn kaak. Er hing een dunne donkere lijn aan die hem langzaam naar boven begon te trekken. Alex verzette zich, begon met zijn hoofd te schudden en voelde af en toe een beetje pijn in zijn mondhoek.

"Het is een vlieg'" waarschuwde Jacob hem. "Schuur ermee langs een rots, dat is je enige kans." Alex probeerde het, maar de kracht die op zijn kop werd uitgeoefend was veel te groot en hij veranderde van tactiek. Met een geweldige klap van zijn staart schoot hij omhoog en sprong wel twee meter uit het water terwijl hij hevig met zijn kop schudde. Het had geen gevolg en Alex plonsde terug het water in en dook opnieuw naar de bodem.

Jacob had het al zo vaak gezien. Hij keek bezorgd toen de lijn opnieuw strak kwam te staan en de jonge zalm opnieuw naar boven werd getrokken.

Alex werd nu wanhopig. Hij deed nog enige verwoede pogingen zichzelf los te maken met een lange run naar de andere kant van de pool maar de haak hield hem stevig vast en de lijn werd weer gespannen. Langzaam maar zeker werd Alex naar de oever getrokken en na enig terug trekken en schudden met zijn kop toonde hij zijn zilveren buik en werd hij door de ghilly op de kant getrokken.

"Een General Practioner," murmelde Jacob in zichzelf, "ik had toch eigenlijk iets kleiner verwacht en dan aan een snel zinkende lijn." "Die ghilly is echt onvoorspelbaar." "Ik zal voortaan nog voorzichtiger zijn".

Het maanlicht twinkelde al op het water oppervlak toen Jacob zijn vinnen strekte en zich op de bodem nestelde om de rest van de nacht door te brengen. Een plons in het water achter hem werd gevolgd door het rumoerige geluid van een nieuwe zalm, zilverkleurig en met sea-lice op zijn flanken. Hij ging naast Jacob op de bodem liggen en zei: "je bent erg rood".