BBQ in Meervallenput!?

We hebben gebarbecued in een Meervallenput, die officieel wel bekend staat als Forellenvisserij Bernisse.
Maandagavond 5 april was de hardste en hongerigste kern van de Vlaardingse naar de Bernisse getogen om daar van de inmiddels traditionele jaarlijkse BBQ en visavond te genieten.
Zo'n pakweg een man of twintig had de hard neer kletsende regen getrotseerd om te proberen een forelletje machtig te worden.
Nu viel dat die avond verdraaid niet mee: zelfs onze onbetwiste Grootmeester en drager van het Ridderkruis met Zwaarden en Eikenloof in de Orde van de Gouden Forelkorrel had er slechts vier weten te verschalken, een reden voor mij om de hengels niet eens uit te pakken en schuilend onder een grote boom af te wachten tot die houtskool nu eens werd opgepookt.
Rondkijkend ontwaarde ik grote droefenis: de gestaag neer druisende regen werd onderbroken voor vale schimmen die ik wel werpbewegingen zag maken, maar niets zag binnenhalen. Zodat we ons maar liever tot BBQ gingen beper­ken met als hoofdgerecht: vlees,VEEEEEEL VLEES.

Helaas ging het happen niet zonder horten en stoten.
De regen druiste onophoudelijk op de witte party­tent en de houtskool wilde maar niet lekker gloeien, zodat het vlees, ja we wilden nu wel eens een hapje, maar niet echt gaar wilde worden. Ook de omlijsting, bestaande uit stokbrood, satésaussoep en wat salades, was niet geheel dat waarop de bezoekers op hadden gerekend. Een tikkeltje armetie­rig.
De meesten geloofden het al snel en stortten zich weer op het water en in de regen in de vergeefse hoop toch nog een forelletje te kunnen scoren.
Ik gaf er zelf de voorkeur aan mijn koksaspiraties te blijven botvieren door zoveel mogelijk het vuur op temperatuur te houden om nog wat gaars aan de omstanders (en mezelf!!) te kunnen leveren.
En het moet gezegd worden: na veel geploeter lukte dit dan ook.
Net te laat evenwel voor sommige door­weekte clubleden, die hun enthousiaste vissen moesten bekopen met de hond in de pot: het vlees bleek op en het vuur uit. Zodat ze zich, het was inmiddels zowaar een beetje droog geworden, maar weer richting oever begaven. Alwaar opeens een kreet van Gerrit weerklonk: vis.
Nee, geen forel, maar geloof het of niet: meerval. Een meervalletje van zo'n vijftig cm. En het bleek verdorie niet de enige te zijn. De beheerder heeft er een fors aantal in de put gedumpt, natuurlijk in de hoop dat ze fors groeien en over een tijdje tegenstanders van formaat zullen blijken te zijn. Enfin, de circa vijf cluble­den die zich op een dammetje hadden verzameld bleken de een na de andere meerval te vangen op een dead drift geviste nymph.
Zo kwam er aan het slot van een natte avond toch nog een beetje sportieve genoegdoening.