Spanje

(Gerard U, 2001)

 Zaterdag 16 september. Na een aantal maanden van voorbereiding en wach­ten was het dan zover. Ron en Ed van Roned Sportfishing had ons groepje, bestaande uit Coby de Wert, Jan Kamman, Marco Kraal en ondergetekende uitgenodigd om de vliegvismogelijkheden in de kustwateren van het Spaanse L'Ampolla te onderzoeken. Op de onmenselijke tijd van vijf uur in de morgen vertrokken we van Zestienhoven om nog geen twee uur later in Barcelona uit te stappen. In twee gehuurde auto's reden we de werkelijk schitterende route naar l'Ampolla, waar we een paar uur later met een bakkie pleur konden bij­komen op het terras van hotel Llambrich. Even een telefoontje en nog geen vijf minuten later dook Ron al op om ons naar ons vlak aan zee gelegen wer­kelijk schitterende appartement te brengen. Nou, daar konden we ons de komende week wel vermaken. Na het inruimen staken we meteen de koppen bij elkaar en we besloten eerst eens naar de Ebro te rijden, want daar moest toch wel het een en ander uit het water te lokken te zijn. Na verschillende stukken bekeken te hebben stopten we bij de stuw, waar het water werkelijk was afgeladen met harder en karper. Zien was evenwel een ding, vangen een ander. Met veel geluk wist ik als enige een harder aan de lijn te krijgen. Wellicht was de slechte vangst te wijten aan werkzaamheden die aan de ande­re kant werden uitgevoerd, want Ron vertelde ons dat dit een stek is waar normaliter van alles te vangen is, o.a. voorn, ruisvoorn, black bass, snoek­baars, giebel en natuurlijk meerval.


Zondag 17 september.
Spullen in de boot en varen maar. De hengels die we dienden te gebruiken waren van de #9 klasse en er was zelfs een #10 aan boord. Dit lijkt wel wat zwaar, maar je weet op zee natuurlijk nooit wat je kunt ver­wachten.

Aangekomen bij de eerste stek werd er meteen een zak rubby dubby (visafval, vermengd met olie) overbood gezet. Maar helaas nam de wind vrij snel in kracht toe en daarmee ook de golfslag. Maar met onze uiterst stabiele boot leverde dit gelukkig geen problemen op. Ineens was het raak: ik voelde een tikje, direct gevolgd door een keiharde aanbeet hetgeen door mij met een harde aanslag werd beantwoord. Al snel ging de hele vliegen lijn plus wat slor­dige meters backing de diepte in. Dit was dikke pret, wat een kracht en een snelheid en dat op mijn #10 lijn, waarmee ik gelukkig heel wat kracht kon zetten. Het bleek een heel mooie makreel te zijn maar dan heel wat groter en sterker dan we hier gewend zijn. Even Later was het de beurt aan Marco: met eenzelfde geweld boog zijn hengel diep door tot in de kurken greep, ook dit bleek een mooie makreel te zijn. Daarna verspeelde hij er nog een. Een kreet van Jan en ook hij stond met een hoepel in zijn hand. Na een mooie dril bleek er een silver palometa naar boven te komen. Een tijdje keerde de rust weer, maar toen was het de beurt aan Coby, de enige amazone in ons gezelschap. Zij had een sardine als aas en kreeg me daar toch een klap op haar hengel. Een run en even later weg, alles er af , haak, stalen onderlijn, alles. Bluefish waarschijnlijk. Vervolgens weer een dreun bij mij, een kromme hengel en de krijsende reel. Hoe hoger de vis kwam, hoe mooier het werd want het bleek een echte dora­do, die bekend staat om zijn lange runs en enorme buitelingen. En dat in Spanje en op de vlieg! Laat hem nog even in het water, zei Ron, dan volgen er meer en ja hoor even later zwom er een klein schooltje rond de boot. Het is werkelijk een juweel van een vis met zijn betoverend blauwgroene kleu­renpracht. Jan besloot direct zijn vlieg in het schooltje te werpen, maar zag dat deze vele malen werd gevolgd om tenslotte geweigerd te worden. Maar eindelijk verslikte er eentje zich en had ook hij een dorado. De dag werd besloten met nog een aantal uit de kluiten gewassen makrelen en dorado's.

 

 Maandag 18 september. De dag begon met stralend weer, veel zon en weinig wind en we lokten heel wat vis rondom de boot. Maar ze zijn niet dom en dat is maar goed ook: zo blijft het vissen tenminste spannend. Na vele ach­tervolgingen, missers en plukken aan de vlieg was het ook voor Coby raak, ze ving haar eerste dorado. En er zouden die dag nog vele makrelen, dorado's en silver palometa's volgen. Weer een geslaagde dag dus.

Dinsdag 19 september. Het begon zo mooi, maar ja de natuur hebben we nog steeds niet in de hand en op zee kan het weer uitermate snel omslaan. Een keiharde wind en hoge golven deden ons uitwijken naar de monding van de rivier de Ebro. Geen stootje. Verder zoeken. Normaal kijk je uit naar duiken­de volgens die een aanwijzing kunnen vormen voor scholen vis, maar niets van dat alles. Weer verkassen. Opstomend probeerden we maar wat de trollen met kunstaas, want dit kan een prima combinatie vormen in afwisseling met de vliegenhengel. Opeens klapte een van de hengels bijkans dubbel. Jan greep naar de hengel, maar helaas het feest was alweer voorbij: de plug bleek niet goed te zijn gepakt Helaas nam de wind steeds meer toe, maar de tem­peratuur bleef goed en liet uitzicht mooi, dus hadden we het gelukkig nog steeds uitstekend naar onze zin.

Woensdag 20 september. Ron kwam op het idee om deze dag met de auto het binnenland eens te gaan verkennen. Een beetje vissen en tegelijkertijd wat van de natuur te genieten, want met de snoeiharde wind zou een zeetochtje alleen maar een zieke bemanning opleveren. We reden naar de rivier de Ebro, waar even werd gevist. Jan ving een harder en verder zagen we diverse black bass zwemmen. Ik offreerde ze een popper. Deze werd netjes gevolgd maar tenslotte met een staartslag nagewuifd. We reden vervolgens een prachtige route langs de Ebro om bij het riviertje Mataranya te belanden. Het water stond hier knap laag . Toch besloten we het eens te proberen. De rivier lag in een diep, vrijwel onbegaanbaar dal, en Coby dacht dat de afdaling wel weer op een soort survivaltocht zou uitdraaien. Ik vind dat nooit zo erg want waar­om zou het nu makkelijk moeten als het moeilijk kan, nietwaar. Na een tijd­je klimmen en klauteren en vallen en opstaan kwamen we aan het water, maar het bleek hier zo smal en begroeid dat er van vissen geen sprake kon zijn en we dus weer een stief uurtje naar boven konden lopen. Jan en Marco vertelden dat ze wel kleine vis hadden gezien, dus probeerden we het een stukje verderop weer. Daar had ik de vangst van mijn leven, een serpeling van wel 12 centimeter..., die bijna door mijn topoog werd getrokken. Op de terug­weg zagen we ineens een hele groep dieren rondcirkelen. Ook dit is toch voor ons een heel zeldzaam en heel mooi gezicht en een leuke afwisseling.

Donderdag 21 september. Mooi weer en glashelder water. Er werd een aantal dorado's en makrelen gevangen, maar Ron vertelde ons dat je normaliter mid­denin de scholen kleine vis en rond duikende vogels zit. Misschien lag het toch een beetje aan het weer van deze week.

Vrijdag 22 september. De laatste dag, nu zou het toch moeten gebeuren. Het weer is goed, windstil, brandende zon. Maar op de eerste twee stekken geen vogels, geen vis. Toch bleef ik een positief gevoelen houden. We verkasten maar weer en opeens in de verte, op 2 uur, een paar duikende meeuwen. Daar aangekomen, de motor uit, weer de zak rubby dubby overbood. Opeens, klei­ne V-sporen in het water. Dit was geep, nou ja, geepjes, zo tussen de 20 en 40cm en ik was op zoek naar iets anders. Na weer een vijftien minuten hoorden we wat plonsjes en daar kwamen ze aan, jagende vis. Toen ze op werpafstand waren belandde, na zo'n vijf worpen, mijn vlieg als eerste in het midden van de groep, een achtervolging, een aanbeet, en…. hangen, silver palometa. Meteen werd Jan's vlieg ook gegrepen en daarna die van Marco. De hengels met sardines van Ron gingen ook krom, hetgeen aangaf dat de vis ook wat dieper zat. Deze middag bleek een natte droom voor de visser, we konden de vis (palometa's, makreel, horsmakreel) zo'n 3 tot 4 uur in de buurt van de boot houden. We hadden dus alle tijd eens diverse vliegen uitte pro­beren. Kleinere vliegen voldeden het beste en het strippen diende gevarieerd te geschieden. De meeste vissen vingen we als we rustig kort binnen stripten met stukjes van zo'n 20 cm. We vingen veel, maar er werden er nog veel meer verspeeld, zo voorzichtig werd er soms aangebeten. Helaas was het op een gegeven moment tijd en dus werd de haven weer opgezocht. Op Rons andere boot, waar de hele dag met dood aas was getrold, bleken er 4 bluefish gevan­gen te zijn en nog eens zeven verspeeld. Al met al waren we het roerend met elkaar eens dat het een mooie week was geweest met prachtige snelle en sterke vissen. Ron heeft zich voor de volle honderd procent ingezet en over de boot heb ik maar een woord: TOP, absolute top. Alles wat nodig is is aan­wezig en op het comfort is niets aan te merken. Kortom een aanrader voor iedereen die is aangestoken door het zoutwatervirus. En dit op nog geen twee uur vliegen van ons kikkerlandje.

Met dank aan:

Roned Sportfishing Fishing/Redington en Wout van Leeuwen