Vakantie Slovenië
(Joop T en Martin van O, 2002)

 We hadden er lang naar uitgekeken maar eindelijk was het dan weer zover, zomer 2002 vakantietijd.

Omdat wij alle twee graag vissen en in de loop der jaren verschillende manieren van vissen uitgeprobeerd hebben, met boot zonder boot enz. zijn we zo'n 12 jaar geleden in de wereld van het vliegvissen beland en ik mag wel zeggen tot volle tevredenheid, ook als ik spreek voor mijn vismaat. Deze is nog gekker als ik.

Als je eenmaal een poosje met de vliegenhengel hebt geoefend wil je ook wel eens in het wild (wild tussen haakjes) op Salmoniden vissen en buiten de forelputten als de Eemhof of het Oostvoornsemeer moet je dan al heel snel ver van huis. Hierdoor belandden we in verschillende landen zowel binnen als buiten Europa met als eerste Duitsland om te vis­sen in de Aar en de Kyll zoals over het algemeen de meeste vliegvissers begonnen zijn. Al gauw wilden we het wat verder weg proberen en kwamen daardoor in verschillende lan­den terecht zoals Ierland, Noorwegen, Denemarken, Zweden, Canada en vorig jaar Slovenië met name de SAVA rivier. We hadden hier in het verleden al diverse keren goede verhalen over gehoord en besloten vorig jaar na samenspraak met onze partners ons geluk daar eens te uit te proberen. Volgens de berichten zouden in Slovenië ook de weersomstandig­heden in het voorseizoen beter zijn dan in de Scandinavische landen en dat was iets wat onze echtgenotes wel erg aansprak. En ik mag wel zeggen dat het eerste jaar daar uitste­kend is bevallen.

Het weer was prima en de visserij was ook uitstekend. Wij hebben toen van te voren ons oor te luisteren gelegd bij Ton van Ochten. Hij is namelijk al meerdere malen in Slovenië op vakantie geweest en kon ons dan ook de nodige informatie en folders verschaffen voor wat betreft vergunningen, viswinkel voor eventuele materialen, campings en last but not least het type vliegen welke daar als vangers bekend staan.

 

 Zoals het bij ons over het algemeen gaat wordt er tijdens de winterperiode alweer bespro­ken in welk land we de komende vakantie weer door zullen gaan brengen. Tijdens dat gesprek kwam Noorwegen weer ter sprake want dat is en blijft een wonderbaarlijk land met vele vismogelijkheden zowel voor de rivier als voor zee. Alleen de laatste keer dat we daar waren hebben we van de vier weken drie weken regen en wind gehad en dan krabbel je je zeker wel weer eens achter je oren, in ieder geval onze partners wel. Ook zij hebben een duidelijke stem in het geheel maar dat weten de meeste van jullie wel. Maar om het kort te houden we stemden met zijn allen in om dit jaar weer naar Slovenië te gaan maar dan naar een andere streek om daar in de SOCCA te gaan vissen, want volgens de berich­ten was dat ook een uitstekende rivier met veel grote forellen. Op 15 juni was het dan weer zover onze fietsen ingeladen en niet te vergeten onze visspullen waarna de reis met twee auto's met caravan 's morgens om vijf uur kon beginnen. Na zo'n twee en halve dag rijden en onderweg op twee campings overnacht te hebben arriveerden we via Duitsland Oostenrijk en Italië in Slovenië waar we zo spoedig mogelijk een camping opzochten, want we hadden het na zo'n eind rijden wel even gehad. We vonden een kleine camping in het plaatsje Mojstrana waar we twee dagen hebben gestaan, alleen deze camping was toch niet hetgeen we zochten. Vanaf deze camping zijn we gaan zoeken naar een camping aan de rivier de Socca en hebben wel twee campings gevonden; alleen was het volgens ons niet mogelijk om daar heelhuids met de caravan te komen. Uiteindelijk hebben we toen maar besloten om verder te trekken naar de camping waar we verleden jaar hebben gestaan dat was in ieder geval een grote en fijne camping met goede sanitaire voorzieningen (want dit laatste is in Slovenië nog wel eens een probleem) in het plaatsje Bohinja Bistrica waar de rivier de Sava achter langs liep. Deze rivier is fly only.

Zo waren er al zes dagen voorbij voordat we een bengeltje hadden uitgegooid, maar vooruit dat hoort er ook bij en tenslotte ben je met vakantie.

Toen we eenmaal de caravans op de plaatsen en de voortenten er aangezet hadden moest er uiteraard ook een visvergunning komen, want zonder vergunning vissen dat bestaat hier niet. Verleden jaar moesten we om aan een vergunning te komen naar een VVV kantoor in een klein dorpje zo'n vijf kilometer verderop bij het meer van Bohinja. Daar op onze fiet­sen aangekomen eerst even op de brug kijken waar we verleden jaar op de plaats waar de rivier het meer instroomt de forellen met honderden zagen staan. Nou die grote jongens stonden nog op ons te wachten, en wij dus snel naar het plaatselijke VVV kantoor. Hier vertelde een overigens zeer aardige jongedame ons dat het systeem van vergunningen verkoop was veranderd zodat we nu niet meer bij haar terecht konden voor het deel van de Sava waarin wij wilden vissen. Zij gaf aan dat we de vergunningen die wij wilden hebben, in het dorp waar we vlakbij op de camping stonden in een plaatselijk restaurant konden kopen, en ja hoor na het bestellen van een biertje lukte dat ook. Verleden jaar mocht je als je een vergunning voor drie dagen kocht er vijf dagen over doen voor hij verlopen was, en moest je zelf de dag en datum op de vergunning aantekenen waarop je aan het vissen was. (dit in verband met regen en/of bruine rivier) Helaas was dit nu niet meer mogelijk.

De eerste visdag was niet geweldig, we moesten er toch weer even inkomen, de rivier lezen, een stekkie zoeken een vlieg bepalen, jullie herkennen dat allemaal vast wel. Maar de volgende dagen ging het beter. We vingen behoorlijk forel en een enkele vlagzalm (de grootste zo rond de 40 cm) waagde zich ook aan onze vliegen. Maar na een aantal dagen heb je zo'n stek wel weer gezien en wil je wel weer eens iets anders uit gaan proberen. We zijn toen een eind gaan rijden en kwamen op een gegeven moment een afge­legen pad tegen, na ongeveer tien minuten rijden door the middle of nowhere kwamen we bij een schitterend mooi stuk rivier terecht. Na wat rondkijken ontdekten we dat hier veel en met name zware forellen stonden, dus snel vissen geblazen! Al gauw vingen we de eer­ste forellen en dat ging zo een behoorlijke tijd lekker door en ik kan zeggen daar waren flinke knapen bij.

De volgende dag besloten we het op dezelfde plaats nog maar eens te proberen en ja hoor het ging weer fijn met name de bruine forellen welke we op een klei­ne CDC sedge vingen. Na een uurtje vissen verscheen er opeens een inboorling. Het bleek een controleur te zijn nadat wij hem onze vergunningen hadden laten zien ver­telde de man in wat gebroken Engels en Duits dat we hier niet mochten vissen. Wat bleek nou, we stonden in een stuk natuurgebied waar de vergunning ongeveer drie maal zoveel kostte als de overige twee stukken van de rivier, men noemde het hier het Trophy Part en dat gedeelte kostte ongeveer 77,00 per dag terwijl wij een vergunning hadden voor de twee andere gedeelten welke 26,00 per dag kostte en dat vonden wij duur genoeg.

Wij gingen de daarop volgende dagen dan ook maar in het goedkopere gedeelte vissen. Ook daar was best een visje te vangen. Meestal viste Martin met de droge vlieg terwijl ik over het algemeen met de nymf mijn geluk beproefde. Voor wat betreft de controle was het dit jaar veel strenger dan het jaar er voor, toen heb­ben we over de hele vakantie niet een keer controle gehad terwijl we dit jaar elke dag zijn gecontroleerd. Op een avond zaten we voor de caravan wat te kletsen toen er twee Duitsers voorbij liepen, zij gingen direct achter de camping vissen. Martin ging even later kijken en zag dat zij met een spinner en met een dobber en brood stonden te vissen, op het moment dat de visser met het brood een forel eruit haalde verschenen er twee controleurs. Na veel discussie moesten ze mee naar het politiebureau. De heren waren namelijk niet in het bezit van een geldige vergunning en visten tevens met verboden vistuig.

 

De avonden werden over het algemeen doorgebracht met het leggen van een kaartje en het daarbij behorende hapje en borrel. Tijdens een van deze avonden besloten we de andere morgen eens wat vroeger te gaan vissen dan gebruikelijk en we spraken af om een uurtje of zes. De andere morgen om ± kwart voor zes ging ik naar buiten waar Martin al klaar stond, ik wilde mijn hengel pakken maar tot mijn schrik was deze verdwenen, na om de caravans heengelopen te zijn en overal gekeken te hebben bleek ook nog mijn bindkoffer weg te zijn en inmiddels brulde Martin dat er bij hem uit zijn waadbroek twee dozen vliegen waren verdwenen op dat moment hebben we even een aantal schietgebedjes achteruit gebeden maar ja daar krijg je de spullen niet mee terug. Het gekke was dat de dief of dieven onze waadbroeken die onder de luifel hingen te drogen hadden laten hangen en ook onze waadschoenen welke we op de grond onder de luifel hadden laten staan. Naar onze mening een vreemde dief waarvan wij denken dat het iemand geweest is die niet voor de geldwaarde na de verkoop ervan maar om een heel andere reden onze spullen heeft weggehaald. Maar ja wat nu, voor het aangeven van de diefstal was het nog wat te vroeg, de receptie ging pas om acht uur open dus zijn we eerst maar een poosje gaan vissen, gelukkig hebben we voldoende reservehengels en vliegen bij ons. Na terug­komst om een uur of twaalf zijn we naar het politiebureau gegaan om aangifte te doen, maar ja in zo'n klein plaatsje is het bureau niet de hele dag bemand en hing er een bordje vanaf 15.00 uur aanwezig. Wij om 15.00 uur weer terug, helaas weer niemand aan­wezig. Uiteindelijk via een heel behulpzame mevrouw van een  klein VVV kantoortje is de politie in kennis gesteld en heeft zij de afspraak gemaakt dat er om 16.30 een politie­agent zou komen om alles op te nemen. Gelukkig was de campingeigenaar zo vriendelijk om ons daar in bij te staan want de desbetreffende agent sprak nauwelijks een woord Engels of Duits. Na dat we alles aan de agent hadden verteld kregen we te horen dat we twee dagen later tegen betaling van 9,00 het proces verbaal, wat je nodig hebt voor de verzekering, op konden halen in Bled zo'n 15 km van onze camping vandaan. Al met al een heel gedoe. Martin mopperde nog wat na en zei ik mag lijden dat die gozer bij de eer­ste de beste worp met mijn vlieg dat ding in zijn oor krijgt en dat die z'n hele leven lang met die oorbel moet blijven lopen. Zo ging langzaamaan onze vakantie voorbij met een dagje fietsen af en toe een dag een grotere plaats bekijken en een beetje vissen, en dan is het alweer zover, inpakken Fietsen op de dragers en wegwezen. Na zo'n 2,5 dag rijden waren we weer in ons zo vertrouwde landje en was het luie leventje weer voorbij.

Dit waren in een vogelvlucht de vakantiebelevenissen van de vismaten