LUCTOR ET EMERGO
(Jay  en Rolf)


Het is al een tijd geleden dat wij voor het laatst in Oostenrijk gevist hebben. De datum is ons goed bijgebleven omdat het in dezelfde week de gruwelijke aanslag op het WTC in New York plaatsvond.

De rivier die we zouden bevissen is de GAIL met eer aantal aangrenzende beken en meren. Het gedeelte van de GAIL die we gingen bevissen, bij het plaatsje K^tschach-Mauten, vlakbij de grens van Oostenrijk en Italië en ongeveer 50 km westelijk van de Weiflensee. Gedurende de heenreis door Duitsland kwam de regen met bakken naar beneden en zelfs toen we de grens bij Salzburg passeerden hield het niet op met regenen. We maakten ons zorgen dat deze visvakantie in het (bruine) water zou lopen, maar een belletje naar het hotel in K'tschach-Mauten (handig zo'n GSM) gaf ons de zekerheid dat het weer daar ter plaatse ideaal was. Het was daar zonnig, droog en de rivier was in topconditie.

Toen we in het hotel aankwamen werden we hartelijk ontvangen en nadat we onze spul­len in onze kamer hebben gezet zijn we de rivier gaan verkennen. Aangezien het al laat in de middag was en we toch enigszins moe waren, had het geen zin om te gaan vissen dus hebben we alleen de rivierloop bekeken om te zien waar de goede stekken zaten die we de volgende dag zouden uitproberen.

Nadat we 's avonds bij een nabij gelegen restaurant gegeten hadden, zijn we in het hotel onze hengels klaar gaan maken en hebben we tot laat nog een aantal vliegen/nimfen gebouwd.

De volgende ochtend zijn we vroeg gaan ontbijten en zijn we naar de eerste stek gereden. Jay was het snelst klaar omdat hij alles heel efficiënt had klaar gelegd en nooit overtol­lige bagage meeneemt ('always travel light' is zijn credo). Binnen enkele minuten had hij zijn eerste forel ( een regenboog ) aan de haak en werd deze weer toevertrouwd aan het ijskoude gletsjerwater. Aangezien het water ter plaatse zeer snelstromend is hebben we voornamelijk met verzwaarde nimfen van het Hare’s Ear-type gevist.

De hele dag werd er stevig gevangen, de een wat meer dan de andere, maar wat belang­rijker is, is dat als je met goede vismaten gaat vissen het aantal of grootte van de vis niet bepalend is, maar dat sfeer, plezier en vriendschap de enige drijfveer moet zijn. Ik heb het zelf ondervonden hoe belangrijk dat was, toen ik op de tweede of derde visdag voor het eerst in mijn vliegvissers carrière, tijdens een oversteek door de te harde stro­ming uitgleed en kopje onder ging in het ijskoude water. Gelukkig kon Jay mij vastpak­ken en trok hij mij naar de kant. De hengel had ik stevig vastgehouden en ben die dus niet kwijtgeraakt. Dat was een geluk bij een ongeluk want ik had deze hengel (een verbouwde Loomis IMX) van een van mijn vismaten geleend. Na een tijdje in half Adam's kostuum in de zon te hebben gezeten en de kleren te drogen gelegd (het was toevallig die dag erg warm) heb ik mijn spullen weer aan getrokken en zijn we verder gaan vissen. Gedurende die 'droogperiode' werd er niet gevist, maar zijn de anderen ook gaan rusten en hebben we gezellig zitten kletsen en ouwehoeren. Een van de essentiële ingrediënten voor een geslaagde vistrip.

 

 We zij daarna verder gaan vissen en werden er regelmatig leuke forellen gevangen. Een daarvan was wel erg groot en die werd pas na een lange dril door Jay geland ('light' geldt waarschijnlijk ook voor de dikte van de leader die hij altijd gebruikt). Toen we teruggaande weer bij dezelfde oversteekplaats kwamen dacht ik slim te zijn en heb toen een stevige tak gezocht waarmee ik me tegen de stroom staande kon houden. Met twee handen aan de tak tegen de stroom in steunend en de kurken hengelhandvat geklemd in mijn mond probeerde ik de overkant te bereiken. Maar de stok bleek hol te zijn en te licht waardoor deze door de sterke stroming omhoog werd geduwd en ik mijn houvast kwijtraakte zodat ik voor de tweede keer die dag kopje onder ging.

 

Ik kon Jay's hand gelukkig nog vastpakken en ben toen uit het water getrokken. Deze nare ervaring is voor altijd vastgelegd, omdat een van mijn vismaten een hengel in zijn bezit heeft waarop het handvat mijn tandafdruk is te bewonderen. De rest van deze vistrip zat, wat betreft het waden in snelstromend water, de schrik er goed in en heb ik dat tot een minimum beperkt en alleen als ik 100 procent zeker was dat er geen risico was om weer in het water te vallen deed ik het.

Sinds deze vistrip heb ik een aantal belangrijke dingen geleerd:

-  een goede vismaat in de buurt is zijn gewicht in goud waard

-  als je waadt, er altijd een kans is dat je een duik neemt

-  snelstromend water erg koud kan zijn