Het geeft niets om er een paar te verspelen
(John P, 2005)

 

Ik heb twee theorieën.

De eerste is dat de verspeelde vis altijd veel groter is dan de vis die je daadwerkelijk gevangen hebt.

En de tweede is dat de kwaliteit van het vissen omhoog gaat juist door het verspelen van vis.

Het zou toch bijzonder saai en uitermate vervelend zijn als u gedurende de hele viscessie alsmaar staat te vangen? Uit psychologisch oogpunt is het dan wel verrassend dat ik, als ik een flinke vis verspeel, altijd met een rode kop aan de waterkant sta, me de laatste haren uit het hoofd trek, stampvoetend langs de kant loop en woorden gebruik die zelfs in de Dikke Van Date niet voorkomen en vervolgens de inhoud van mijn zakflacon in de keel giet.

De reden voor mijn chagrijnige reactie is niet het feit dat ik een vette vis verspeelde maar ligt ten grondslag aan de manier waarop ik hem verspeelde. Elke hengelaar zal beamen dat het verspelen van een flinke vis een persoonlijk drama is en dat de omstandigheid waaronder hij is verspeeld nooit dezelfde is.

 Een paar persoonlijke voorbeelden om mijn stelling te verdedigen.

Een paar seizoenen geleden zag een goed gehaakte zalm, die mijn vlieg vlak voor de kant greep, kans om door de slip heen naar de overkant te zwemmen om vervolgens twee maal rond een uit het water stekende tak te zwemmen. De vis kwam hierdoor in een onbeweeglijke toestand zodat ik besloot in een beweeglijke toestand te komen. Een zalm is per slot van rekening een kostbare vis die je niet zomaar achter laat. De kleren waren al snel van het lijf en ik zwom de rivier over met de intentie de zalm uit zijn benarde positie te bevrijden. (Lees mezelf een zalm te bezorgen). Dit alles had een tegenovergesteld effect, ik liet de vis uit mijn handen glibberen, liep een aardi­ge verkoudheid op en bezorgde me in de buurt een bijnaam omdat mensen uit het dorp me naakt de rivier hadden zien ingaan.

 Vissend in de Erriff, beat 6 aan de hoge kant, dit voor de kenners, wist ik een aardi­ge grilse te haken toen mijn vriend Rob aan kwam lopen. "Ik tail hem wel voor je", riep hij al van verre. "Ik heb net zo'n ding gekocht en kan hem nu gelijk al proberen", juichte hij vervolgens. En zo geschiedde. De lus ging om de staart, de lijn kwam slap te hangen, de haak viel uit de bek van de grilse maar de lus zat stevig vast. Om hem verder uit het water te kunnen tillen liep Rob verder naar de top van de pool waar nog slechts een smal ondiep stroompje water was, hij struikelde, een plons volgde en zie dan maar zo'n 120 kilo schoon aan de haak weer op het droge te krijgen.

Mijn vis zat toch minder vast dan ik dacht. Met een snelle beweging van zijn staart zwom hij vanuit het ondiepe water terug naar de pool. Ik hoop dat hij te zijner tijd de paaigronden zal weten te bereiken.

Later die week, na veel regen en een hoge water stand, haakte ik een zalm die het absolute verlangen had een circusartiest te worden. Na enige minuten springend en buitelend bezig te zijn geweest viel de druktemaker na een mooie salto terug, nee niet in het water, maar op een op de stroming meedrijvende plastic zak. Deze vreem­de Kon-Tiki achtige gebeurtenis kon niet lang duren en de verbinding die ik nog met de zalm had zou spoedig verbroken worden. Het plotselinge wegvallen van de span­ning was er de oorzaak van dat ik achterover viel waarbij rug en zitvlees, nou ja u begrijpt het wel.

Door de hoge waterstand was vliegvissen onmogelijk en ik besloot de dienst van mijn oude en zeer gebruikte spinhengel in te roepen. Ik had het geluk op mijn eerste worp een flinke zalm te haken. Helaas was de kracht van de vis te veel voor de oude hen­gel, de topring schoot los waarna de overige ringen, op het startoog na, een voor een losvlogen als waren het de knopen van het bloesje van Mary, maar dat gebeurde in een lang vervlogen tijd en in een ander verhaal. Het resultaat was dat ik de vis moest dril­len op het laatste stukje hengel en 1 ring.Ik sprak mezelf moed in met de woorden rustig aan, je hebt alle tijd, je hebt niets te verliezen. Ondertussen zag ik dat, waarschijnlijk door de wind, mijn lijn onder de spoel van de molen was gekomen. Het plotselinge vertrek van de vis kwam dan ook niet als een echte verrassing.

 Het is misschien het meest opwindende van de hengelsport dat er op elk water, ach­ter elke bocht in de rivier weer een nieuwe ervaring op u ligt te wachten. Onthoudt dat uw nieuwste opwindende ervaring niet het vangen van een vis kan zijn maar juist het verspelen ervan.